Ik zit hier nog steeds met een jetlag van jewelste, s'nachts om 0400Hr wordt ik onverbiddelijk wakker en in de namiddag tegen een uur of 3 beginnen de oogjes te klapperen en zou ik niets liever doen dan mij neerleggen en lekker slapen.  Maar we moeten zo lang mogelijk opblijven.  De terugkeer vanuit Hawaii was niet van de poes, maar liefst 34Hr onderweg en vier keer overstappen met één maal 7Hr wachten in de luchthaven op de aansluiting.

Jullie hebben nog het relaas van de wedstrijd te goed.  Zaterdagmorgen 11 Okt stond ik op om 0400Hr en nuttigde een lichte maaltijd.  We reden met de auto naar de start, maar het was al heel druk en ik was genoodzaakt om de auto vroegtijdig te verlaten zodat Heidi een parkeerplaats kon gaan zoeken.  Alles was perfect georganiseerd en de bodymarking verliep vlotjes, ook het voorbereiden van de fiets in de wisselzone was vlotjes verlopen en voor ik het goed en wel besefte stond ik klaar op het kleine strandje om het water in te gaan.  De hele week was de bewolking tegen de middag komen opzetten, maar tegen alle verwachtingen in kon ik al zien dat het een stralende dag (lees bloedhete) zou worden.  Om 06.45Hr, na een verschrikkelijk valse versie van het Amerikaanse volkslied, vertrokken de profs en daarna konden wij ons gaan positioneren aan de start.  Ik wou eerst links vertrekken, maar nog vele anderen dachten hetzelfde en toen het te claustrofobisch begon te worden besloot ik meer naar het midden te gaan.  Daar was wel wat meer ruimte.  Dan gebeurde het...een knal...hop en daar waren we weg.  Na een tweehonderdtal meter kloppen, stampen, trekken, duwen...kon ik toch vrij snel mijn techniek zwemmen en bevond ik mij in een goed groepje...jihoe...dat ging lekker vlot.  Het keerpunt was een boot waar we na 1.9km dienden rond te zwemmen.  Daar gebeurde wat ik al vreesde, doordat de deining daar gevoeliger groter was, werd ik zeeziek.  Zij die reeds zeeziekte of luchtziekte aan den lijve ondervonden hebben, moet ik niet vertellen dat je je dan als een lusteloze vod voelt.  De terugkeer was dan ook nog eens tegen de stroom in.  Mijn armen werden pap en het groepje was snel verdwenen.  Ik probeerde zoveel mogelijk het hoofd boven water te houden en te kijken naar het land, maar het werd steeds slechter.  Gelukkig kwam het niet tot overgeven, want dan vissen ze je waarschijnlijk wel uit het water.  Nog een viertal groepjes zwommen mij voorbij en ik was nog nooit zo blij geweest dat ik aan land kon gaan.  1Hr14'37" was te traag voor mij, ook zonder wetsuit.  Volgens mijn franse roommate, een 55e plaats en begenadigd zwemmer (niveau Filip DB), zwem je sowieso een 6-tal minuten trager dan met wetsuit.  Ik had dus gemikt op sub 1Hr10'.  De speedsuit die ik ter plaatse gekocht had, bleek als een mes in mijn hals en borstkas te snijden met serieuze open wonden, inclusief zeezout, tot gevolg.  De wissel ging naar mijn normen goed en bij het vertrek op de fiets voelde ik mij weer helemaal lekker en fris.  Eerst dienden we een lus in Kona zelf te rijden met heel wat venijnig klimwerk, maar ik hield de benen stil.  Dan de Queen K op richting Hawi.  De eerste 40 km had ik zogoed als geen tegenwind, maar dan plots zomaar begon de wind keihard op kop te beuken"...aiai...nu al" dacht ik toen.  Het stoempen zou duren tot in de wisselzone, enkel de afdaling vanuit Hawi (10km) ging snel maar was heel gevaarlijk gezien de hevige zijwindstoten.  De laatste 80km dan weer tegen de wind in beuken en het was bloedheet, vele "saunagevoelmomenten" volgden elkaar op.  Ik had twee drinkbussen 750ml sportdrank met ORS mee en had er twee in de persoonlijke bevoorrading in Hawi.  Elk half uur at ik 1/3 energiereep en om de 10km was er bevoorrading waar ik altijd water nam : een deel drinken en een deel op mijn hoofd om af te koelen.  Ik merkte dat ik tijdens het klimmen atleten inhaalde, terwijl op de vlakkere en dalende stukken ik vooral ingehaald werd.  Ik had als doel 6Hr fietsen, maar gezien de hevige wind had ik zo mijn twijfels.  Ik bleef stoempen en kende zogoed als geen echt verval, geen klop of moeilijke periode en uiteindelijk was het na 6Hr en 7 sec dat ik mijn fiets in de wisselzone kon afgeven.  Daar toch even een plaspauze ingelast, waardoor de wissel iets minder was.  Ook het loopparcours startte met een lus van 15km in Kona zelf : op Allii Drive en terug.  De hitte was verschrikkelijk.  Om de 1.7km was er een bevoorrading en ik nam steeds een grote beker ijsblokjes die ik in mijn petje kapte.  Voor het bereiken van de volgende bevoorrading was het ijs steeds verdwenen.  Ik nam verder enkel water en om de twee of drie bevoorradingen nam ik een gel.  Die 15km-lus was gevaarlijk, je komt van de fiets en er staat redelijk wat volk langs de weg je heel enthousiast aan te moedigen.  De weg was ook golvend, waardoor het risico bestond dat je je hier kon opblazen.  Na een 8-tal km begon er water uit de top van mijn beide schoenen te spuiten bij het neerzetten van de voet.  Ik had er nochtans op gelet geen water te smossen op mijn schoenen.   Dit was gewoon zweet...  Na de lus ging het Palaniroad naar boven (stijgingspercentage 8%) terug naar de Queen K om vandaar naar energylab te lopen en terug...één lange rechte en golvende weg.  Eén lange rechte weg...en die zonnepanelen kwamen maar niet in zicht...mentaal zeer zwaar...maar ik bleef lopen.  Na een aantal teleurstellingen bij het overschrijden van een top op de Queen K, waarbij in de plaats van de zonnepanelen enkel een nieuw lang recht stuk Queen K te zien was, kwam het verlossende zicht mijn gezichtsveld verheerlijken...eindelijk energylab.  Bij het verlaten van energylab sloeg ik mijn voet om in een put...aiai...pijn, maar ik loop verder terwijl ik mijn voet voel zwellen.  Ik laste nog een plaspauze in en verliet energylab.  De voet had blijkbaar gezorgd voor wat extra adrenaline, want ik begon terug sneller te lopen.  Hoewel het nog 12km was, werd ik als het ware aangezogen door de finishlijn.  Mijn benen voelden nog opmerkelijk goed aan, maar het afdalen van Palaniroad deed toch wel pijn.  Nog een lusje van een tweetalkm, maar daar begon ik al in een euforische toestand te geraken, waardoor ik niets meer voelde.  Dan kwam ik op Allii-Drive en is het genieten van de laatste rechte lijn, het publiek schreeuwt je naar de lijn, ik kon het nog altijd niet geloven...maar daar kwam de finish in zicht,..."you're an ironman!"...wat een gevoel...ik werd onmiddellijk opgevangen door twee vrijwilligers en even werd het me te emotioneel, de traantjes kwamen opzetten...  Dit alles in een tijd van 11Hr21'20", een 917 plaats van de 1736 finishers.  Supertevreden ben ik daarmee, zeker gezien de zware omstandigheden. 

De volgende dag werd de schade pas echt duidelijk.  Tweedegraads brandwonden op armen en schouders,  de hals volledig opengeschuurd, een dikke voet en jaja...de zitvlakbol was terug.  Zelfs de tekst achter op het tripakje was gewoonweg in mijn rug gebrand.  Toch was het zeker de moeite...een onvergetelijke ervaring : "If you had...one shot, one opportunity...to reach everything you ever wanted in one moment...would you capture or just let it slip?  Lose yourself in the moment, you beter never let it go...one shot...do not mis your chance to flow...this opportunity goes...once in a lifetime!!"(vrij uit Eminem, Lose Yourself (8Mile))

Voor zover het iets betekent, heb ik de resultaten van de andere "lotterywinners" van naderbij bekeken.  Wat betreft de 50 winnaars wereldwijd heb ik de vierde tijd :

Duncan Blake : 10Hr10'14"(M30)

Wain Julian : 10Hr15'41" (M37)

Dirk Gilbert : 10Hr46'20"

di Febbo Marino : 11Hr21'20"(M39)

In het volledige pakket van 200 lotterywinners heb ik een achtste tijd :

Duncan Blake : 10Hr10'14"(M30)

Rodney Adkinson : 10Hr11'53"(M46) 

Wain Julian : 10Hr15'41" (M37)

Dirk Gilbert : 10Hr46'20"

Paul Todd : 10Hr53'29"(M36)

Torsten Meier : 11Hr07'13"(M35)

Mulbach Stephen : 11Hr12'57" (M37)

di Febbo Marino : 11Hr21'20"(M39)

En volgens Heidi ben ik de eerste in de "hairy, unshaved leggs division"...hihi 

Marino