Ontgroend in Klagenfurt

 In Forum

Voila. 't Zit erop. Mijn eerste (en laatste ?) IronMan is achter de rug. Echt tof zo met de groep en we hebben nog een party tegoed vanavond ! Met speciale dank aan Bart voor het organiseren van het verblijf. Dank aan alle supporters, voor hun luidkeelse aanmoedigingen (Nancy !), soms op onverwachte plaatsen (Stefan en familie) en uiteraard Mia.

 

En het sportieve relaas:

De 2 dagen voorafgaand aan de wedstrijdlang kunnen uitslapen hier Oostenrijk. Bijna 10u in mijn bed, dat ben ik niet meer gewoon. De nacht voor de wedstrijd was de kwaliteit en kwantiteit van de slaap wat minder …

7u aan de start. Onder 1u10 rechts op het strand, erboven links. Rechts gekozen (eerste fout ?). Daar er links en rechts een lange pier liep, dan nog liever in het midden starten (een zwemmer kan je nog iets makkelijker opzij duwen dan een muur). Er stonden 2 rijen langs het strand: zij die vooraan wilden staan en zij die achteraan wilden. Mij daar maar tussen gezet. En de start liep zoals gevreesd: kloppen, pletsen, golven, voeten, benen, armen. Tot tweemaal toe in paniek geraakt. Enfin, toch eigen tempo gevonden. Erg helder water maar veel golfslag … en kunnen die boten het niet laten zo dicht bij de zwemmers te komen en nog meer golven te maken ? Naar de boeien zwemmen valt tegen, zeker na het keerpunt met de zon en de ogen en zwemmers 50 tot 100m links en rechts. Ik haal voortdurend mensen in: ik moet weer veel tijd verloren hebben met die paniek. Dan het kanaal in en weer vechten.

Wissel 1 loopt vlot. Fiets op … 1u08 is iets trager dan ik had gehoopt. Derailleur rammelt. Blijkt dat ding te willen schakelen net tussen 2 standen in. Hoe kan dat ? Gisteren en eergisteren liep alles nog perfect. Een stamp in het fietsen park ? Enfin. Gelukkig kan je die tijdrithendeltjes zo installen dat ze niet meer klikken. Wel effe zoekn bij het schakelen en je hebt niet altijd de juiste versnelling vast, maar het lukt. De situatie zou wel verergeren in de 2de ronde: naar een grotere versnelling schakelen lukte enkel nog door zo veel mogelijk putjes in de weg op te zoeken.

Op de Rupertiberg kom ik Filip tegen. Tot mijn verbazing verneem ik dat Marino achter mij zit. Eerste toer net onder 2:30. Wow. Als het zo doorgaat kom ik nog in aanmerking voor Hawaii ! Op het 2-richting stuk kom ik verschillende TTG-ers tegen. Tof.

Het is druk op het parcours. Het is echt moeilijk om de stayerregels te respecteren, maar ik doe mijn best. Ik ben beducht voor de Oostenrijkse refs na mijn traumatische ervaring in Saalfelden. Ik krijg geen enkele opmerking van de referees.

Naar T2 toe wordt het echt tijd dat de 180km erop zitten: nek, zitvlak, benen: ze hebben er allemaal genoeg van. Wow net boven de 5 uur fietsen.

 

Naar de "running bags". 1992, 1993, 1995, 1996 … waar is 1994 ?!!!? Mijn loopzak is weg ! De tent op stelten gezet. Heeft iemand zich vergist en staat mijn zak daar ? Twee juffertjes gaan nog eens  kijken. Aah ja, hij hangt er niet. Mijn moed zakt in mijn schoenen (had ik die maar !). De tijd tikt weg. Het verhaal loopt hier af. Een oude rot gaat in de rij ernaast kijken. "Du hast die falsche reie genommen." (in mijn beste Duits) Dat kan toch niet ? Hoe bepaal ik waar ik mijn zak hang ? Ik kijk naar de nummertjes op de rekken en zoek in het rek de juiste plaats. Heeft iemand per abuis mijn zak genomen, dat te laat gezien en dan naar zijn plaats gelopen en de mijne daar gehangen ? Ik snap er niets van.

 

Het lopen gaat vrij vlot. Gestart aan 4:15 tot 4:30 per km. Na 5km begint mijn teen pijn te doen. Was te verwachten. Doorgaan. Ik zie Dieter uit de ander richting komen. Die ligt minstens 5km voor. Wow. Die is -niet geheel onverwacht- sterk bezig (wist ik toen niet, maar hij heeft slechts 10 minuten trager dan Van Hoenacker gefietst !). Na een dikke 10km begint de miserie. Mijn darmen schreeuwen om een pitstop en het tempo zakt. Marc had me nog een gouden tip meegegeven: de sponsjes kan je nog voor andere dingen gebruiken … Tot 4 keer toe moet ik de bosjes opzoeken. Ik durf geen gels meer door mij strot te rammen. Cola en banaan dan maar. Ik krijg een tik. Ze mogen hun Hawaii slot steken waar het nu zeer doet. Dieter loopt verder uit. Klasse. Chapeau. Ik zie "the rest of the gang": ik ben niet de enige die afziet. Kilometer 38. Het einde is in zicht. Ik versnel en dat lukt. Laatste km: een extra sprint want die gast daar ziet er even JONG uit als ik. 9:40 over de streep.

 

Na afloop blijk ik 4de op 317 te zijn in mijn leeftijdscategorie. Met 5 slots voor M45 toch gekwalificeerd. Met slechts 2'30"  op de 3de zat er misschien nog een podiumplaats in. Verdomde loopzak.

 

Balans: fietsen ver boven de verwachting. Marathon had beter gekund zonder darmproblemen (voeding ?). Maar erg tevreden over de overall prestatie. Ik ben geen groentje meer.

 

Proficiqt qqn iedereen en nog eens dqnk qqn de supporters.

 

Hugo (met een veel te lange blog)

Start typing and press Enter to search