Life goes on: na Klagenfurt, Oudenaarde

 In Forum

Na de langste duurinspanning die ik ooit geleverd heb, heb ik vandaag tijd gamaakt voor een wedstrijd over de 1/8ste afstand. Met Tim en Pieter (nu nog TDL …) om 11u richting Oudenaarde. Nick zou met pa en zus gaan. Ook Estelle, Joost en Cedric waren naar Oudenaarde afgezakt.

 

Om  13:30 waren Nick en Tim aan de beurt. Ik laat ze zelf maar bloggen over de details. Dus kort samengevat: Thomas Jurgens als eerste uit het water. Nick (die net een SCSG zwemstage achter de rug had en dus meer zwemkilometers in de armen had dan ik redelijk vind om te lopen op een week) enkele seconden daarna en Tim op een 10-tal seconden van "la tête de la course". Beide TTG-ers zaten in de kopgroep bij het fietsen, waaruit enkel ene Viktor zich kon losmaken. Ik had vorige week in Echternach al gezien dat dat geen al te groot probleem mocht zijn. Hoewel, het leek alsof enkel Tim en Nick achter de vogel wilden rijden. Viktor met 1 minuut voorsprong aan het lopen geslagen, om halfweg ingehaald te worden. Matthias Laureyns was Tim echter te snel af (in Echternach was het nog omgekeerd). Tim dus 2de en Nick net naast het juniorenpodium. (Respect Nick, ik heb ook wat ervaring met de 4de plaats …)

 

Om 15u was het dan de beurt aan de 40-plussers. Ook de pa van Estelle (Jacques – BIN) was van de partij. Na de voorbereiding op de duurinspanning was het erg de vraag hoe het me zou liggen, ook al omdat het me niet erg duidelijk was of Klagenfurt na 2 weken al echt uit de benen was. Daar er slechts een 25-tal veteranen aan de startlijn dobberden, was het een heel andere ervaring dan Klagenfurt. En ja hoor. Pang! En je kan echt zwemmen vanaf de eerste meter. Het ging erg goed. Kurt Jurgens – net als zijn zoon ook een goede zwemmer (maar ook dito fietser en loper) zag ik er links van me liggen. Aan het keerpunt bleek ik 4de te liggen met 2 zwemmers die erg ver voor lagen. Hoe ik het gedaan heb, weet ik niet, maar toen ik voet aan wal zette was dat helemaal geen grote achterstand meer. Als 4de ook de wisselzone uit op luttele meters en aansluiting gevonden bij de kopgroep. Tot mijn verbazing zit Jurgens er niet bij … Even op adem komen en dan overnemen. En wat ik al vreesde gebeurde ook: aan het einde van de 1ste (van 3) toer zat ik nog steeds aan de kop. De man met het zwarte pak kon altijd wel wat extra ter hoogte van de toeschouwers. Tiens, we zijn nu nog met 3 … In de 2de en 3de toer hetzelfde verhaal: 2/3 v.d. toer kopwerk. Voordeel was wel dat ik aan de kop reed bij alle moeilijke bochten (want die waren er wel) en ik dus de snelheid mocht kiezen. De zwarte was wel een handige fietser, want tot 2 maal toe slaagde hij erin binnendoor in te halen. Op het einde van de eerste toer had hij uiteraard nog voldoende poeier over om een spurt te plaatsen en als eerste binnen te lopen. Zo druk was hij ermee dat hij vergat uit zijn fietsschoenen te stappen. Ha ha.

Snel gewisseld en als eerste de wisselzone uit. Eens zien of de wieltjeszuigers ook nog kunnen lopen. Oei. Die blauwe gaat wel mee. Maar na een km of 2 moest hij afhaken. En dan was het afzien tot de meet. Ik mocht dus op het hoogste schavotje, wat mij een bus spierspay, 2 thermossen, een paar teensletsen, een warme Duvel-muts, een balpen voor bijzienden, een flessenopener en een sjiek schrijfsetje rijker maakt.

 

Dat het intensief was, mag volgende hartslagmeting (gemiddeld) wel getuigen: zwemmen 149 (85%), fietsen 157 (90%), lopen 161 (92%). Dat ging goed in stijgende lijn. In Klagenfurt was dat nog 137, 130, 128. Een stuk lager en in dalende lijn. 't Is duidelijk iets anders …

 

Pieter werd 4de bij de senioren (2de HU23), terwijl hij eigenlijk eerste had kunnen worden mits wat trainen op de 4de triatlondiscipline.

 

Nu een weekje vakantie om eens na te denken over de volgende uitdaging. Met Marino en Dieter naar Neerpelt, of de halve daar met Igor of een marathon …

 

Hugo

Start typing and press Enter to search