ploegentriatlon

 In Forum

Als coach, voorzitter en deelnemer in ons fun-masters team ben ik heel tevreden over de prestaties van onze atleten tijdens de ploegentriatlon van 1 mei te Doornik. Nooit in de geschiedenis van TTG stonden we met meer ploegen aan de start van een ploegentriatlon. Het was op het einde nog wat organiseren om toch met volledige ploegen te kunnen aantreden.

Iedereen huiverde ervan dat er tenslotte toch in open water moest gezwommen worden, met een temperatuur van net boven de 13°C was niemand hier echt blij mee. Onze jeugdploeg mocht de spits afbijten en door een zeer goede samenwerking konden ze heel lang een plaats binnen de top 5 behouden. Een half uurtje na hen mocht ik (voor het eerst in minstens 3 jaar terug in een wetsuit) met onze masters heren het frisse water induiken. Halfweg koers (ik moest die mannen wel wat in toom houden, want de beloofde 32km/h stegen al snel naar 36-37-38) plots een lekke band. Aangezien we met een minimum bezetting zaten konden we niet anders doen dan een snelle herstelling doorvoeren. En ja hoor, ook daar kan een voorzitter haar mannetje staan (image) , maar blijkbaar net niet goed genoeg want iets verder bleek het wiel toch niet helemaal vast te zitten (sorry mannen). In het afsluitende loopnummer wou Patrick toch even nader kennis maken met de lokale asfalt in Doornik en hij kan bevestigen dat deze best wel hard is. Tenslotte kwamen we, licht gehavend, blij en voldaan over de streep.

Ondertussen was ook al ons 2de herenteam aan hun wedstrijd bezig, ook met een minimum bezetting, dus hier moest ook iedereen samen toekomen. Op de foto’s te zien viel het lopen sommigen toch wel vrij zwaar, maar ook zij haalden voldaan de eindmeet.

Terwijl de zon ook al van de partij was dook ons eerste damesteam in het water, met een klein hartje, want weinig ervaring. Zij brachten het er met de glimlach vanaf en terwijl zij aan het lopen waren zat het andere damesteam al op de fiets na een sterk zwemnummer. Door een onvoorzichtige motard met scheidsrechter kwamen zijn echter niet verder dan een halve fietsronde. Ook Silke kan bevestigen dat de asfalt hard is, en moest uiteindelijk afgevoerd worden naar het ziekenhuis. Jammer voor deze dames, er zat veel meer in.

Vanuit het ziekenhuis werd het moeilijk om voor ons eerste herenploeg te supporteren. Volgens de verslagen hebben zij 1 man moeten achterlaten (het valt blijkbaar toch niet goed mee als je net ziek geweest bent en onmiddellijk in de snelste ploeg moet meedraaien), hebben ze een zeer sterk fietsnummertje neergezet en hebben er sommigen heel hard afgezien tijdens het lopen.

Proficiat aan allen voor de teamgeest en sportieve inzet!

Spoedig herstel aan Silke, hopelijk verloopt de genezing zeer snel en kan ze binnenkort weer meetrainen. 

 Mia 

Start typing and press Enter to search