mijn eerste marathon, Brussel 2 oktober 2011

 In Forum

 

Sinds ik 3 jaar geleden begon met Triatlon was 1 van mijn loopdoelen een marathon te lopen. Het is er dit jaar van gekomen, eindelijk.

 

Begin augustus had ik mijn eerste halve triatlon ( Eupen ) tot een goed einde gebracht. Ervoren had ik al beslist, met die conditie verder te trainen voor de marathon van Brussel. 42,2 km lopen, zou dat opwegen tegenover 1900m zwemmen, 85km fietsen ( in Eupen ) en 21,1km lopen ? Het antwoord lees je op het eind, nog even geduld.

  

Training : na de halve van Eupen mijn training nog enkel gericht op lopen, niet meer gezwommen en niet meer gefietst. Wel 4 à 5 looptrainingen in de week. En nog wat wedstrijdjes gelopen, waaronder een halve marathon de week na Eupen. Qua belasting van het lichaam leek dit hetzelfde, maar enkel lopen is toch wel belastend voor de benen en rug. 2 x een lange training van 30km gelopen en 1 x 35km, dat was gelukt, dus zou de marathon ook wel lukken.

  

D-Day, zondag 2 oktober : stress had ik niet, want was overtuigd dat ik het einde zou halen. Op een tijd had ik mij niet vastgezet, zoals steeds voor lange wedstrijden is mijn doelstelling, na de wedstrijd kunnen zeggen : ik heb afgezien, maar ervan kunnen genieten ( duursporters weten wat ik bedoel ), de rest is half bijzaak. Toch dacht ik dat 3.15 / 3.20 binnen de mogelijkheden lag, hoewel ik met deze afstand geen ervaring had.

 

6 uur, opgestaan, stevig ontbijt en dan naar de Brusselse bogen, afgesproken met andere Furalopers aan de fontijn. Reeds om 8 uur kon je gerust in singlet rondlopen, deze editie van de Brusselse marathon gaat hoogstwaarschijnlijk in als de warmste ooit. Het was plots terug ZOMER. Dat beloofde dus. Gelukkig dat de start reeds om 9 uur was, en dat er veel schaduw door bomen op het parcours te vinden is.

We kozen de 3.15 plaats voor de start, en gingen met een paar andere Furalopers ( Titi, Michaël, mijn echtgenote Eefje )  die balon volgen. Celine stond ook bij ons maar ging vermoedelijk wat trager van start gaan. Ook een TTG’er Eric kwam erbij. 9h00 en weg waren we, We konden goed volgen, hoewel het schema iets boven de 3.15 lag. Vanaf het koninklijk paleis was Eefje ervan door, Eric TTG loste het tempo want vond het te snel ( misschien een goede keuze ). Titi is ons voorbijgevlogen in de tunnels, Celine was blijkbaar gevallen bij de start, maar zonder erg.

 

Prachtig parcours, om van te genieten, het ging vlot, ik kon goed mee met het tempo, Louizalaan, ter Kamerenbos ( “Salut Justin Henin”, bedankt om te supporteren ), Franklin Rooseveld, Vorstlaan, en dan de eerste bergop richting Tervuren, de tervurenlaan naar de Vierarmen. Dit was de eerste test. Boven zouden we de helft van het parcours gedaan hebben. Daar heb ik besloten niet meer mee te doen met de 3.15. Dat was te snel. Dan bergaf naar Tervuren, heel wat supporters gezien. Bedankt voor het extra water, ook veel moeten horen dat Eef voor mij was, tegen dat ik Tervuren verliet, had ik iets van ja, ja ik weet het intussen wel ( en ik had het ook niet anders verwacht )

 

Vanuit Tervuren terug naar boven naar de vierarmen, daar was het efkes bijten, volle zon, eens boven ging het beter, terug schaduw, plat en bergaf tot aan het trammuseum( vanaf daar ook af en toe cola gedronken ), en dan bergop naar de Bogen, op de beruchte klim van de tervurenlaan ( gekend van de 20km van Brussel ). Daar loop je dan plots tussen een massa halve marathonlopers, het referentie punt van marathonlopers voor je is helemaal weg, en daar zijn dan veel joggers tussen die tegen elkaar rustig aan het babbelen zijn, “ oh, maar 7 km , nog efkes bergop en we zijn er “ , ja bedankt, nog 7km zwaar doorbijten, ook de Wetstraat nog is bergop, hoewel dat redelijk plat lijkt met de wagen. Tot aan de bogen geraakt, vandaar bij de twee volgende drankposten toch even gestapt, om is rustig te kunnen drinken. Daarna het parlement voorbij en bergaf, maar opgelet, daar zit een stijl stuk in, ik wou dan nog wel sneller, maar ik zou kramp in mijn dijbeen gehad hebben tijdens het bergaflopen. Eens je bijna aan de grote markt bent, juichende mensen, je ziet het tijdsbord staan 3.27.30 nog even, 3.28.00 ik ben er, steek mijn armen in de lucht. Ik heb het gehaald, mijn eerste marathon. Ik neem mijn medaille in ontvangst en ben blij als een klein kind. Ik zoek Eef om te weten hoet het met haar is, en zie haar snel staan. Alles OK, oef beiden de finish gehaald. ( ik had gehoord onderweg van supporters dat ze 2de dame was, maar dat  vanaf 30km het moeilijk ging, en ben toch wel altijd bezorgd ongerust ).

Na de marathon moest ik toch wel even bekomen, een colatje deed deugd.  Rond 18h hadden we afgesproken met de furamarathonlopers en sympatisanten, toffe sfeer erna, iedereen voldaan met “zijn” prestatie, respect voor elkaar. Tegen dat het etentje voorbij was, begon ik al terug te denken aan de volgende halve triatlon of marathon. ( teken dat het toch zo kwaad niet was ? )

 

Het was een zeer leuke dag, en bedankt aan alle supporters, of het nu was om water te geven, even vooruit te roepen, een foto te nemen of wat mee te rijden met de fiets, dat deed toch ook deugd.

 

Om dan terug te komen op mijn eerste vraag: 42,2 km lopen, zou dat opwegen tegenover 1900m zwemmen, 85km fietsen ( in Eupen ) en 21,1km lopen ? Persoonlijk vond ik  de marathon moeilijker, echter beiden proeven waren niet te onderschatten en ik heb van beiden “genoten”. Het was tweemaal een overwinning op mezelf, en goed voor het zelfvertrouwen en de manier waarop je in leven staat. De marathon was wat emotineler geladen omdat ook Eef op hetzelfde moment haar eerste marathon liep, en dat is als koppel een speciale belevenis.

Start typing and press Enter to search