Nisraman

 In Forum

130 deelnemers aan de start voor een nieuw en ongewoon concept (1km zwemmen, 42km roadbike (800 hoogtemeters), 14.5km MTB (560hm) en 10km trailrun (340hm), met zowel gewone triatleten als off-road specialisten.
 
De start van de wedstrijd was al om 8 uur dus besloten om de avond voordien ter plaatse te slapen in een tentje. De organisatie wist mij te vertellen dat er de dag voordien kleine tornado’s waren geweest waarvoor verschillende scouts kampen waren ontruimd. Ondanks deze "onheilsdreiging" toch een rustige nacht gehad en na (te) vroeg opstaan, alles in de tweede wissel zone klaargezet en op naar de start.
 
Zwemmen
De zwemstart gebeurde van op de steiger en we zwommen tegen de klok in. Die steiger was niet zo groot, dus gebeurde de start eigenlijk in één lange strook achter elkaar. Inzwemmen was er niet bij.
Het voordeel is dat we vrijwel onmiddellijk vlot konden zwemmen. De volgende keer probeer ik toch iets meer vooraan te starten, want ik haalde vrij vlot een aantal mensen in. Halfweg het pak kwam ik uit het water en nam rustig de tijd  
voor de eerste wissel. De dag was nog lang.
 
Fietsen
Meteen na de wissel zone moest er geklommen worden (Côte de Fily; 3,3km aan een gezapige 6%) en dit bleef eigenlijk zo tot het einde van het fiets onderdeel. Had je een stuk relatief vlak (4%) en dan stond er zo’n tegenwind dat het alsnog  
8% leek.
Het hoogtepunt was de beklimming van de Mur de Maboge (1800m, max. 23%), maar dat viel me eigenlijk best mee. De vakantie in Frankrijk heeft toch voor wat extra kracht gezorgd. Zittend omhoog en op het laatste stukje even gaan staan.
Verder goed doorgetrapt, maar met reserve aangezien de 2e helft nog veel spektakel beloofde. Na het klimmen volgden er ook een 3-tal steile afdalingen waar mijn extra massa nuttig bleek. Vlot over de 70 km/u en een paar deelnemers  
kunnen inhalen. 2e ronde hetzelfde verhaal, maar nog iets meer behouden gefietst.
 
Mountainbiken
Dit was het onderdeel waar ik het meeste naar uitkeek. Het eerste deel van het MTB-parcours was het meest technische en begon met een ‘paadje’ door een bos. Een echt paadje kon je het eigenlijk niet noemen, er hadden een aantal mensen  
een paar keer door het bos gefietst en daardoor is een spoor ontstaan vol boomwortels, onmogelijke afdalingen, super steile klimmetjes en dat alles glad, nat en donker. Het onvermijdelijke gebeurde nadat ik een afgezaagde boomstronk niet  had opgemerkt die zich middenin het spoor had verstopt. Vol er op en met fiets en al over de kop. De schade viel mee, ketting eraf en 2 minuutjes moeten bekomen, maar het moeilijkste was om bergop terug te vertrekken.
Een paar kilometer van hetzelfde en dan de eerste van twee “rivercrossings” door de Ourthe! De organisatie had op voorhand verwittigd dat door de felle regenval van de afgelopen nachten het water veel hoger stond dan normaal en had  
aangeraden de fiets goed vast te houden…
Bij elke stap was het een kunst om het evenwicht te behouden met de fiets op de rug en niet uit te glijden op de gladde, ronde keien. Halverwege de Ourthe verdween de deelnemer voor mij ineens onder water en dook 5m verder terug op,  
gelukkig met fiets. Voor de 2e keer was het nu voordeliger om niet te licht te zijn. 
De helling na de Ourthe was niet op te fietsen, maar voorts bijna overal kunnen oprijden. Na de 2e oversteek was het bijna tijd om te beginnen lopen. 1u25min, 68e tijd.
 
Trailrunnen
Het was tot hier toe een zware wedstrijd geweest, maar ik had voldoende over gehouden voor de lastige 10km trailrun en voor een finish onder de 5u, dacht ik. Dit was mijn eerste echte trailrun en door de overvloedige regenval van de dagen  
voordien was het parcours zo zwaar dat het echt lastig was om op de steile beklimmingen te blijven lopen. 
Omdat het veld enorm uiteen getrokken was, kreeg ik ook maar om de paar minuten een loper in beeld en natuurlijk liep ik dan verkeerd, tot 2 keer toe zelfs. 6’18" verloren volgens mijn trouwe Garmin. Jammer, maar dat hoort erbij  
natuurlijk. Ik heb mij nog verschillende keren afgevraagd of ik wel op het parcours zat, maar na 5 kilometer heb ik dan samen met een andere deelnemer kunnen lopen. 
Afdalen was ook al zo’n uitdaging. 1 keer echt uitgegleden en verschillende meters dieper pas gestopt. Op handen en voeten verder, van boom naar boom om niet terug naar beneden te duiken. Schoenen met meer profiel zouden wel nuttig  
geweest zijn.
Naar het einde toe kwam er nog een super steile zigzag helling omhoog. Ik besloot recht naar boven te gaan, veel korter en sneller dan te zigzaggen maar loodzwaar, op handen en voeten, optrekken aan de boomwortels, grip zoekend.
Op een parcours als dit heb je ook totaal geen besef van hoeveel je al gelopen hebt, en ik kon nauwelijks mijn Garmin geloven dat ik in de laatste kilometer zat. Iemand van de organisatie wist dan te vertellen dat het wel degelijk  
de laatste 800m waren. Niet de simpelste, maar goed, dat waren we intussen al gewoon. 1u39min voor 10 km lopen…
 
Na 5u15min over de Finish! Niet helemaal kapot, maar de benen sputterden toch al goed tegen.  Schrammen, builen en blauwe plekken nemen we er graag bij.
 
Hoe zwaar was deze Nisraman nu?
– Slechts 2 mannen legden de MTB proef ( 14,5km ) af in minder dan een uur
– Slechts 7 mannen liepen de trail run ( 10km ) in minder dan 1u 
 
Conclusie:
1. Als eerste ervaring op een langere afstand viel dit me best mee. Volgend jaar naar de 1/2 toewerken lijkt me zeker doenbaar.
2. Trainen aan lagere hartslag helpt echt. Bedankt Mia!
3. Meer van dat! Als afsluiter van het seizoen kies ik nu zeker voor de Kraftman Off-Road Triatlon in Rotem ipv 111 Bilzen.

Start typing and press Enter to search