1/4 l’Eau d’Heure

 In Forum

Mijn eerste 1/4 van het seizoen kwam rijkelijk laat, na nochtans her en der ingeschreven te staan (bv Oostende en Seneffe). Maar moeilijke omstandigheden op het werk hebben de kaarten nu eenmaal zo geschud dat ook van trainen nauwelijks sprake is. Mijn baas alleen is natuurlijk niet in fout, trainen zelf (en dan vooral lopen) doe ik al niet heel erg graag, dat doe ik maar om de wedstrijden uit te kunnen doen. Wanneer ik de afgelopen maanden dan laat thuis kwam, nog nazinderend van de stress, was het bijzonder moeilijk om mezelf weer naar de deur te slepen voor een looptochtje of wat dan ook.

 

Vanaf nu zou het weer wat rustiger moeten worden en voel ik me ook meer gemotiveerd om te trainen, maar voor de wedstrijd was dat dus rijkelijk laat.

 

De zwemstart verliep niet echt vlekkeloos, er lagen er al halfweg de eerste boei te wachten op het startschot terwijl anderen braafjes op de kant stonden te wachten. Vanuit de microfoon klonk dan het bevel om allemaal uit het water te komen, en er werd ook ineens meegedeeld dat de "meisjes" 10 minuten na de "jongens" mochten vertrekken. Natuurlijk werd het bevel nauwelijks opgevolgd. Er werd dan een lint in het water gelegd en iedereen mocht er weer in. En dan begon het wachten op het startsignaal en het gewriemel van het positie kiezen, en door dat gewriemel schoof iedereen maar verder en verder vooruit. De start bleef maar uit en Marino maakte de opmerking dat we zodadelijk bij de eerste boei zouden liggen. Opeens begon iedereen te zwemmen, ik had nochtans niks gehoord, maar ik ging dan ook maar van start.

 

Tot de eerste boei ging het vlot voor mij met een goed tempo, het zicht onder water was heel beperkt door al dat rondzwevend groen, maar het gaf een goede indicatie van de zwemsnelheid, soms zie je absoluut niks en dan heb je gemakkelijk het gevoel dat je te traag zwemt. De eerste boei was een gewriemel van jewelste, maar het bleef proper, da's al veel, er werd niemand onder water geduwd, geschopt of geslagen waar ik van weet. Ik voelde hier al wel dat het tempo wat te hoog lag, en ik ben iets vertraagd. De tweede ronde voelde ik me weer beter en heb ik het tempo terug beetje bij beetje opgevoerd, om dan met een kleine 27min uit het water te komen. Ik heb al veel beter gezwommen, maar met de huidige conditie had ik hier eigenlijk veel slechter verwacht.

 

Dan de halve maraton naar de fiets (wie legt die wisselzone's toch altijd zo ver van het water???), uitpuffen en wisselen. Van zodra ik begon te fietsen voelde ik dat het slecht ging. Ik was bovendien gewaarschuwd voor een lange steile klim dus probeerde ik vooral zo snel mogelijk te recupereren. Die klim kwam na exact 4km en ik moest van bij het begin diep in mijn reserves putten om boven te geraken, hier kwamen ook de eerste dames al voorbij gevlamd, op de hielen gezeten door Alice. De hele eerste ronde werd ik ingehaald, en ik kwam er maar niet door, verschrikkelijk. De tweede ronde heb ik ook grotendeels afgezien maar de klim ging al iets beter en eens die achter de rug was ging ik beter en beter fietsen. De laatste 5 kilometer kon ik dan ook al eens doortrekken ook al ging het bergop met wind op kop, en kon ik eindelijk een beetje genieten van de wedstrijd (en daarvoor doet een mens het uiteindelijk, nietwaar?). Spijtig dat het zo kort voor het einde was, ik had liever nog wat langer gefietst.

 

Het loopgedeelte was echt een martelgang, en bij het eerste keerpunt voelde ik me zo slecht dat ik uit de wedstrijd wilde stappen en naar huis vertrekken, om me dan uit alle wedstrijden uit te schrijven en vergeten dat ik ooit aan triatlon heb gedaan. Ik heb tijdens het hele loopgedeelte geen kilometer aan een stuk gelopen, ik voelde de energie gewoon wegvloeien en dan moest ik al stappend verder. In het loopparcours was ook een klim op onverharde weg verwerkt, gewoon omdat dat lekker zwaar is waarschijnlijk. Puur uit nieuwsgierigheid ben ik dat wegje ook maar opgestapt en voor ik het wist had ik er al een ronde op zitten. Enfin, dan kon ik ineens de tweede ronde bij doen vond ik. In de tweede ronde heb ik nog verbroederd met een waalse atleet die in dezelfde slechte papieren zat als ik, en op die manier konden we mekaar toch wat motiveren om toch te blijven lopen tot dat verkeersbord, en dan tot de bevoorrading, en dan tot daar … Op het laatste stuk moest ik echter passen en liep hij weg bij mij, het was tenslotte nog steeds een wedstrijd.

 

En zo liep ik ook binnen na 3u15, hetgeen zowat mijn traagste tijd ooit moet zijn. De uitdaging was door de slechte conditie en de hitte waarschijnlijk nog meer een mentale kwestie dan een puur fysieke, ik ben blij dat ik toch heb kunnen doorzetten. De halve van Brasschaat laat ik maar links liggen, dat zou gewoonweg niet meer gezond zijn, ik ben dat weekend ook op een 1/4 ingeschreven. Maar vanaf nu wordt het trainen, trainen en nog eens trainen. Hopelijk gaat mijn volgende kwart al heel wat beter.

 

Bedankt nog aan alle supporters en andere deelnemers van TTG voor de geweldige steun!

Start typing and press Enter to search