Eupen LD

 In Forum

Onder een stralende hemel… besloot ik om me in te schrijven voor wat ik voor mezelf bovenaan mijn triatlon-wishlist had geplaatst: de triatlon van Eupen. 2,5km zwemmen in een stuwmeer, 85km fietsen op een erg selectief parcours en daarna 21km lopen, en dat is ook verre van plat.

 

De laatste week nog een keertje gezwommen en gelopen en dan zou het rusten geblazen zijn tot zondag. Maar vrijdag liep het een beetje fout, ik stond op met wat de dokter later op de dag een buikgriepje noemde. Tegen de avond was het ergste al voorbij en zaterdagavond moest ik gewoon eens opletten of de spieren niet te pijnlijk waren, indien niet mocht ik met een gerust gemoed meedoen in Eupen. En alles was ok, de maag was nog niet 100%, maar dat zou wel goed komen.

 

Om 5u ging de wekker, nog wat pannenkoeken eten, snel nog even checken of ik niets ben vergeten en dan iets na 6u vertrokken. Omdat ik vroeg was mocht ik lekker dichtbij de finish parkeren, die plaatsen zijn geblokkeerd tijdens de wedstrijd maar tegen dat ik aan de finish zou komen zouden de dranghekken alweer weg zijn.

 

In de gietende regen (nu ja, het ergste werd bewaard tot wanneer de meesten al aan 't lopen waren) de wisselzone's klaargezet, zwempak aan en richting start. Ik had me voorgenomen om rustig te zwemmen, zodat ik mijn energie kon gebruiken wanneer ik het echt zou nodig hebben, later bij het lopen. En het werd mijn rustigste zwemproef ooit, ik voelde op geen enkel moment dat ik me forceerde, en ik was zelfs helemaal niet met het zwemmen bezig maar alvast mentaal de wissels aan het oefenen en wanneer en hoeveel ik zou eten en drinken.

 

Net toen ik dacht: "Nog 50m, rustig die helling oplopen en dan de fiets op…", kreeg ik een fikse trap in het gezicht. De dader had het ook gemerkt en stopte even om zich te verontschuldigen, maar zo erg was het eigenlijk niet en we begonnen weer verder te zwemmen. Althans dat was ik van plan, tot ik ineens een opkomende kramp in mijn linkerkuit voelde. Ik trok instinctief mijn been in om er aan te kunnen wanneer ook een spier boven mijn knie verkrampte. Ik strekte mijn been weer, dat verhielp wel de bovenste kramp, maar die in mijn kuitspieren was niet meer tegen te houden en de pijn werd alsmaar heviger. Mijn linkervoet was helemaal gestrekt en ik kreeg mijn voet niet meer naar boven. Ik kon eigenlijk niks anders meer dan op mijn rug gaan drijven en het uitschreeuwen van de pijn. Raar, want ik ben anders niet zo expressief, maar dit kon ik gewoon niet meer stoppen.

 

Een toevallige voorbijganger die ook net een triatlon deed daar in het water (kleine wereld, toch?) stopte even en probeerde te helpen, maar echt helpen kon hij niet, het is ook praktisch onmogelijk om genoeg kracht te zetten als je allebei in het water ligt. Een kajakker kwam erbij en vroeg of ik wilde aanhangen, wat ik eerst weigerde omdat ik me buiten die kramp echt wel goed voelde en niet wilde stoppen. Maar ik gaf dan toch toe, het was ondertussen nog amper 30m (spartelen is een miskende zwemstijl!) maar ik hield het niet uit van de pijn en wilde echt geholpen worden. De kajakker sleurde me mee tot aan de kant, waar iemand stond te wachten die gelukkig van wanten wist. Hij duwde mijn voet weer uit ballerinastand naar voren en begon mijn kuitspier te masseren. Dat masseren op zich was wel pijnlijk maar de kramp was zoveel heviger dat het ontbreken ervan al de rest deugd liet doen. Het duurde toch even voor ik kon opstaan zonder dat de kramp terug kwam. De man raadde me af om nog verder te gaan, de eerste helling zou ik daar gegarandeerd weer liggen, en deze keer zonder hulp.

 

Aan de fiets heb ik toch nog even getwijfeld, het is zo stom om op deze manier te moeten stoppen, ik was niet moe of niks. Ik besloot om mijn spullen bij elkaar te zoeken, ook in de 2e wisselzone en alles weer naar mijn wagen te brengen. In de volgende uren heb ik nog enkele keren moeten stretchen tegen opkomende krampen, ik denk dus dat ik de juiste beslissing heb genomen, maar dit is mijn 2e mislukte halve afstand en het zal toch nog even blijven plakken. En daar stond ik dan strategisch geparkeerd, ik heb die rotwedstrijd nog moeten uitzitten ook. 'k heb wel de loopronde afgehinkeld, voor het geval ik het nog eens probeer, en dat wandelingetje heeft de spieren toch wel deugd gedaan.

 

En misschien probeer ik volgend seizoen nog een keer. In elk geval wil ik niet meer zo'n risico lopen in de toekomst. Als ik ziek ben vlak voor een wedstrijd doe ik simpelweg niet mee. Want wat als ik die krampen helemaal achteraan had gekregen, 1250m van die behulpzame man? Dan had ik zelf naar de kant moeten spartelen (of een kajaktaxi nemen) en zelf de kramp moeten overwinnen.

Start typing and press Enter to search