15 mei 2011 – 1/2 triatlon Leuven

 In Forum

Derde keer goede keer! Eindelijk gelukt!

Na Brasschaat (toen nog 1/2) waar ik na 7km lopen moest opgeven en Eupen waar ik zelfs het einde van de zwemproef niet haalde is het nu toch gelukt.

Het plan deze keer was om heel rustig te zwemmen en te fietsen om zo fris mogelijk te kunnen beginnen lopen. Ik was nochtans slecht begonnen, we werden met bussen van Leuven naar Rotselaar gebracht en ik was mijn rugnummer natuurlijk vergeten. Ik zat al op de bus met fiets en al mijn gerief voor het zwemmen en fietsen en heb dat allemaal achtergelaten op die bus om snel mijn nummer te gaan zoeken. Toen ik weer terug kwam was de bus vertrokken en moest direkt heel wat mensen van de organisatie in de weer zodat ik mijn fietsproef toch met een fiets zou kunnen afleggen.

We moesten zwemmen in de kleine zwemvijver van Rotselaar, en om daar 2,5km te kunnen afleggen moet je 2 rondes doen langs 3 boeien. Dat is dus 6 keer drummen, duwen, voeten ontwijken om dan andere voeten in je gezicht geduwd te krijgen omdat iemand opeens in schoolslag begint te zwemmen. Grrrrr. Enfin, vanaf de 2e ronde ging het merendeel langs de binnenkant van de boeien, sommigen sneden zelfs heel gul de bochten af. Nee, ik niet. ūüôā
Mijn grote angst was om weer die felle krampen te krijgen, maar ik heb niks pijn gevoeld en erg genoten van het water.

Uit het water rustig de tijd genomen om te wisselen en dan de fiets op, wielertoeristentempo. Ik probeerde de hartslag steeds onder de 150 te houden, wat neerkwam op een 30 per uur in wind op, en 35 wind af. Het was een vlak parcours, met een klein kuitebijtertje voor de afwisseling waar we dan 3 keer over moesten. De laatste ronde kwam iemand die ik inhaalde in mijn wiel rijden, maar een kleine versnelling was genoeg om die los te schudden. Ik ga geen 5 minuten in de strafbox zitten omdat iemand anders niet kan doseren.

De eerste loopronde begon met de gewoonlijke zware benen, maar eigenlijk viel het best mee en ik zag het volledig zitten. Maar ineens kreeg ik een geweldige hongerklop! Nog 18km te gaan! Ik had nochtans genoeg gegeten tijdens het fietsen, 2 grote bananen en 4 peperkoeken. Misschien zou het wel overgaan, dus doorbijten. Bij de tweede ronde heb ik toch maar een half banaantje en een colatje binnengespeeld, en noodgedwongen een stukje gestapt want dat banaantje wilde er weer uit. Dat hielp wel en iets verder kon ik weer beginnen lopen, een stukje toch… Ik heb nog enkele keren moeten stappen, zeker aan het steile steegje dat ze in het loopparcours hadden gestoken.
Ik was ongerust over de laatste ronde want wie niet op tijd de eerste 2 ronden aflegt mag de laatste niet meer beginnen, maar ik had nog 15 minuten, oef.

De laatste ronde was genieten, ik kreeg iemand van de organisatie mee per fiets en ook zowaar 2 zwaantjes. Ik was dus laatste, maar dat was niet zo erg, wat telde was dat ik ging finishen! Laatste zijn heeft zo z’n voordelen, je krijgt bijna zo veel aandacht en applaus als de eerste, en de laatste kilometers heb ik gigantisch genoten met als hoogtepunt het moment dat ik onder de aankomstboog door mocht lopen.

Tijdens de loopproef bedacht ik me dat iemand die zo slecht loopt als ik misschien niet gemaakt is voor zulke lange wedstrijden, maar eens voorbij de aankomst begon ik al te twijfelen. De kans is dus groot dat ik volgend jaar nog eens mijn kans waag in een lange afstands wedstrijd. Zolang het lopen maar vlak is want met de fiets klimmen kan ik maar al lopend lukt het voor geen meter. Misschien nog eens Leuven volgend jaar, en dan onder de 6u eindigen?

Nog eens bedankt aan alle supporters!

Start typing and press Enter to search