2011-07-28 Triatlon Alpe d’Huez

 In Forum

La douce France… Met haar middeleeuwse toiletten, haar onbegrijpelijke cijferlogica (70 en 90 bestaan er nog steeds niet!) en agressieve chauffeurs, maar ook met betoverende landschappen. En laat nu net daar in een van hun mooiste streken een triatlon doorgaan knal tijdens mijn verlof daar in de buurt!

In de buurt betekende toch nog 3 uur rijden, maar dat had ik er graag voor over. Tijdens mijn verkenningsbeklimming met de wagen (inschrijving was boven) ben ik toch nog geschrokken van hoe steil het was en hoe lang het zo steil bleef. Tot het dorpje "La Garde" blijft die hellingsgraad erg hoog voor iemand van mijn gewichtscategorie, zeker als daar anderhalve week vakantiestemming aan vooraf gegaan zijn. Daarna vlakt het wat af, maar de schrik zat er wel wat in, zou ik nog iets over hebben om te lopen? Zou ik simpelweg tot boven geraken?

Bij de inschrijving nog bekend volk tegen gekomen van onze machelse trainingsbuddies, die hadden de dag ervoor de lange afstand gedaan in helse weersomstandigheden. Een berg afdalen in de regen lijkt me verschrikkelijk! Om nog maar te zwijgen over meer dan 100km in zo’n weer fietsen nadat je in ijskoud water hebt gezwommen en daarna nog 22km lopen. Die ellende had ik mezelf alvast bespaard; er was wel kans op wat lichte regen in de namiddag maar dan was ik hopelijk al binnen of toch al boven op de berg. Van de inschrijving ging het in een rotvaart (lees: bergaf) naar de startplaats: het Lac de Verney. Een stuwmeertje met prachtig blauw water, maar wel fris. Terwijl ik mijn fiets klaar zette in de wisselzone werd er goed nieuws gemeld (in frans, engels en zelfs nederlands): de watertemperatuur was zowaar gestegen van 15,2° tot een tropische 16°! Nog steeds bibberen geblazen dus, maar dat kan mijn speklaagje wel verdragen, ’t zijn die magere sprieten die het tot in hun botten zullen gevoeld hebben. 🙂

De start was apart, niet alleen omdat we met 1200 waren maar vooral ook omdat de bende niet veel zin had om te wachten op het speciaal samengestelde muziekje dat de laatste minuut moest inluiden. Ik had me rechts voorin genesteld op aanraden van Patrick en plots begon iedereen te zwemmen, laat het ons een ‘vakbondstart’ noemen. De arme vrijwilligers in hun kleine mini-kanotjes die ons moesten bedwingen werden zonder pardon opzij geduwd of overzwommen. Ik was niet van plan om voluit te gaan maar werd daar wel toe gedwongen van achter uit. Het duurde een tijdje voor ik in rustiger water terecht kwam, weg van de massa. Daar kon ik mijn eigen tempo zoeken en de 2 bananen die ik inderhaast nog had opgepeuzeld bleven op die manier nog net in de maag. Niet dat ik tot rust kwam, het gebrek aan zwemtraining brak me zuur op. Het liep voor geen meter en toen ik na 1200m weer aan wal stond moest ik even bekomen. Ik ben daar mijn zwembrilletje ergens kwijtgeraakt, maar dat was toch aan vervanging toe.

Op de fiets dan maar. Eerst een 15km lange aanloop lichtjes bergaf tot aan de voet van de klim en dan omhoog. Stayeren was verboden maar erg streng waren ze ook niet. Ik hield me ergens achter een groepje op reglementaire afstand tot aan de klim, met rugwind er boven op, dus dat ging erg vlot moet ik zeggen. De klim naar Alpe d’Huez is fantastisch mooi, een hele belevenis met al die namen op de grond, de bordjes met het aantal resterende bochten, de vele supporters langs de kant, en meer dan alles nog het prachtige uitzicht. Tijdens de eerste kilometers kwam de zon er goed door en werd het erg warm, niet ideaal als het dan nog eens zo steil omhoog gaat! Maar hoe hoger ik ging hoe frisser het werd, en tegen dat ik bijna boven was krijg ik het zelfs wat koud door een lichte motregen en de frisse wind. Onderweg leerde ik enkele engelsen kennen waarmee ik ongeveer samen naar boven reed, we moedigden elkaar aan zo goed als dat nog kon. Hoewel ik heel graag klim was ik deze keer toch erg blij dat ik boven was!

Direkt na het fietsen zat mijn hele heup muurvast, waarschijnlijk doordat ik niet gewend ben om zo lang zo hard te moeten trappen. Zelfs stappen ging nauwelijks, maar gelukkig was het al beter eenmaal ik de loopschoenen aanhad. Na een kilometertje lopen was alles weer in orde. Met een halve liter cola in de hand (om het hongergevoel te bedwingen) ben ik beginnen lopen over toch wel een moeilijk parcours, en het ging vrij goed. Ik kon hier en daar al eens iemand inhalen (altijd een speciaal moment voor een slechte loper als ik :-)). Zeker de laatste 2 kilometers ging ik goed vooruit, met een fameuze hongerklop maar gedreven door de euforie van te weten dat de aankomst lonkt.

Aan de finish nog snel iemand gepasseerd en lachen voor de foto. Mijn supercool "finisher" looptruitje in ontvangst genomen en door naar de bevoorrading waar ze zowaar een vat bier hadden voorzien. Een dikke 3 uur later zat ik weer op de camping, trots op mijn overwinning van de "hollandse berg".

Deze wedstrijd is zeker een aanrader voor wie in de buurt op verlof zou zijn, het landschap is ongelofelijk mooi en de puike organisatie maakt het helemaal af. De klim naar de top is zeker mooier dan de "vlaamse" berg: de Ventoux, het is duidelijk wie er eerst mocht kiezen. 🙂

Start typing and press Enter to search