10 juni 2012 – La Roche 111

 In Forum

La Roche 111: 1 km zwemmen, 100km fietsen en 10km lopen. Of toch in theorie want het werd 1km ploeteren en vechten met 500 man in een stuw-vijver (of plas, maar zeker geen meer), 100km klimmen en dalen, om te eindigen met een halve trail-run over smalle bospaadjes.

De weersvoorspellingen waren ronduit slecht, en ik vertrok vrijdagavond met niet erg veel goesting naar onze chalet in Nadrin, vlakbij de start. Na een erg gezellige avond natuurlijk veel te laat gaan slapen, en vroeg weer op door de Lachouffe die de verkeerde uitgang wilde nemen. Zaterdag stond een verkenning op het programma met de fiets, en hoewel het parcours zeker niet van de poes was zag ik het daarna al wat beter zitten. De steile klim was niet erg lang, en de andere 3 waren niet erg steil. Alleen de laatste was met meer dan 3km wel nogal lang, ook al omdat het steilste stuk op het laatste kwam. Dat parcours zou ik de dag erna 3 keer moeten afleggen, samen met de aanloopstrook-helling goed voor 13 keer klimmen. Wat het zwaar maakte was de voortdurende opeenvolging van klimwerk, de afdaling is na 2 minuten voorbij en dan is het onmiddelijk weer omhoog. Voor de rest van de dag was het vooral rusten geblazen, de loopschoenen al gaan klaarzetten en lekkere pasta eten.

Zondagochtend om 8u30 lagen we dan (toch met een stralend zonnetje) met die enorme massa in het water, zonder startlijn dus met nerveuze officials die riepen dat we te ver naar voor dreven. Ik zat redelijk centraal vooraan wat een pijnlijke vergissing bleek te zijn, want zodra het startsein luidde (een toeter, maar dat kon evengoed van een supporter geweest zijn) werd het water bruisend wit. Ik werd in het gezicht geslagen en geschopt, ondergeduwd, aan de benen en armen getrokken, overzwommen, … en toen nam het instinct het van me over: ik ben beginnen spurten als een bezetene tot ik 100m verder in iets rustigere wateren kwam en daar ben ik richting zijkant gegaan. Van toen af werd het weer "normaal", maar die spurt had me wel veel krachten gekost en ik heb de resterende afstand moeten doorbijten om vooruit te geraken. Resultaat: weer maar eens een slechte zwemtijd. Ik had eigenlijk gehoopt met mijn nieuwe wetsuit eens een mooie tijd te hebben, maar dat zal voor een volgende wedstrijd zijn.

Dan maar de fiets op en direkt enkele kilometers omhoog, rustig want ik wist wat er nog ging komen. Wat me opviel was dat ik op de schaarse vlakke stukken wel goed kon doorfietsen, de fietsconditie zit dus wel redelijk goed. Klimmen met de fiets doe ik graag, maar dat wil niet zeggen dat ik het ook kan, ik heb tot het einde mensen weten passeren. De sfeer bij de supporters was super, ook toevallige passanten en wandelaars waren steeds erg enthousiast, een verschil met de vlaamse wedstrijden moet ik zeggen. Bij de bevoorrading nam ik de tijd om mijn drinkbus bij te vullen, die bevoorrading was aan het begin van een klim, je krijgt dan een fles water in je handen geduwd waarmee je tot boven blijft sukkelen, daarom dat ik ineens even stopte. Op die 2 a 3 minuten per ronde komt het nu ook weer niet aan, toch? Tijdens de 2e ronde kwamen de krampen stilletjes opzetten en de laatste ronde moest ik hier en daar op de tanden bijten, maar ik dronk en stretchte voldoende zodat het binnen de perken bleef.

Toen ik van de fiets stapte voelde het alsof mijn heup helemaal vast zat, stappen deed erg veel pijn, maar ik ging ervan uit dat dat wel zou overgaan en gelukkig deed het dat ook. Het loopparcours had ik niet verkend en dat was maar goed ook. 260 hoogtemeters met een stuk offroad, een passage door (jaja DOOR) een beek, een stuk waar blijkbaar de snelsten moesten stappen (bij mij was dat dan kruipen :-)), kortom: plezier voor 2! Bergop lopen lukte niet door de pijn in de heupen en de verkrampte spieren, in de afdaling kon ik gelukkig wel lopen. De laatste kilometer was vlak en de aankomst was een bevrijding. In totaal 6u30 afgezien en genoten tegelijk. Er was beloofd dat dit de zwaarste triatlon van Belgie ging worden en ik denk dat ze daarin geslaagd zijn!

De afstand op zich is daarentegen ideaal voor mij en mocht het lopen vlak(ker) geweest zijn zou ik me volgend jaar zeker opnieuw inschrijven, maar dit was er voor mij persoonlijk ver over. Volgende afspraak: Vilvoorde voor de 1/8e met mijn vader, hopelijk kan ik een beetje volgen. ūüôā

Nog eens een dikke merci aan alle supporters, het doet geweldig deugd om zo aangemoedigd te worden!

Start typing and press Enter to search