29 juli 2012 – Aronamen (Italie) – 1/2

 In Forum

Vorig jaar op vakantie pikte ik al eens een triatlonnetje mee op de Alpe-d’huez, op aanraden van Alice. Dit jaar was er weer eentje in de buurt en wel vlakbij de camping waar we zaten. Het enige ‘nadeel’ was dat dit een vrij zware wedstrijd over de halve afstand was (1.9/90/21) en alles wat langer is dan 10km lopen is eigenlijk niet mijn ding.

De organisatie was perfect in orde, zaterdag ging ik mijn racebag afhalen en de fiets alvast in de wisselzone zetten. De reden waarom de fiets de dag ervoor al binnen moest is simpel: de start was om 7u ’s ochtends, om 5u30 mocht je alleen nog binnen om de wisselzone verder klaar te zetten, maar dan is het gezeul met de fiets al gebeurd. Geen leuk uur op je vakantie, maar gezien de temperaturen ook wel begrijpelijk. Bij de verkenning van het fietsparcours op zaterdag lagen de wegen bezaaid met takjes, bladeren, en modder door de felle regen van net ervoor, vooral in de afdalingen kon dat wel eens gevaarlijk worden. Maar tijdens de wedstrijd waren alle wegen niet alleen kurkdroog maar ook mooi proper geveegd! En dat voor toch wel makkelijk 50km (de 40 overige liepen langs de grote weg naast het meer (Lago Maggiore) en dat was zowiezo al proper).

Het zwemmen was in 2 rondes, met een exit, trapje op en trapje af weer het water in. Ik had de start bijna gemist omdat ik me achter de luidspreker had verstopt om van de voortdurende tsunami van italiaanse spraakkunst door de speaker even verlost te zijn, en ik had niet gezien dat iedereen al in het water stond. Pas toen ik de speaker hoorde aftellen wist ik dat ik snel moest zijn. Ik ben nog net als allerlaatste het water ingedoken, de plaats die ik toch al voor ogen had. Ik wilde me niet forceren maar ik voelde me echt goed en ik ging vanzelf versnellen. De vele trainingen in het meer van Mergozzo zullen wel geholpen hebben, alle dagen open water training! Op het einde van de eerste zwemronde schoot er ineens een kramp in de linkerkuit, ik schoot in paniek, zou ik de tweede ronde nog wel beginnen of voor alle zekerheid stoppen? Gelukkig was er die exit, en bovenaan het trapje heb ik nog wat gestreched en de kuiten wat losgeschud, het voelde wel ok aan dus ben ik weer het water ingedoken, maar nu echt rustig. Eigenlijk niet slecht want zo kon ik extra genieten van het uitzicht, aan de ene kant de zon die over de bergen opkwam, aan de andere kant het supergezellig stadje Arona.

De fiets op dan na een hele trage wissel, maar dat wordt een gewoonte stilaan. De eerste +/- 40km waren op en af naast het Lago Maggiore en die weg was licht golvend, daarna de heuvels in voor een voortdurend op en af tot je weer in Arona uitkomt. Dat eerste stuk kon ik goed vaart maken, eerst braaf in niet-stayer modus, maar toen ik andere groepen duchtig in het wiel zag rijden en de enige referee die ik van de ganse dag gezien heb er gewoon voorbij reed zonder nog maar een opmerking te maken, ben ik ook opgeschoven en netjes in een groepje gaan meesurfen. De snelheid lag niet zo hoog, en omdat niemand overnam ging dat beetje snelheid er dan ook compleet uit. Ik wurmde me naar voor en trok de snelheid weer op, om even verder te merken dat ik alleen weg was, aan amper 35/u kon de groep niet meer volgen. Dan maar doorgetrokken en naar het volgende groepje gereden, maar daar zat helemaal geen vaart in. Ik heb er dan uiteindelijk nog een niet-stayer wedstrijd van gemaakt, tot ik de laatste kilometers een groepje tegenkwam (deels ingehaald door mij, deels mensen die mij inhaalden) waar goed doorgefietst werd en ik aan het tweede stuk kon beginnen zonder al te veel krachten kwijtgespeeld te hebben.

Het tweede stuk was ronduit prachtig, met zicht op de bergen en het meer, een duik in een mooie vallei en klimmetjes waar ik weliswaar traag omhoog reed maar die veel beter bolden dan die van La Roche. De afdalingen waren meestal goed in te schatten, toch twee keer een oeps-moment gehad waarvan ik de tweede keer van geluk mocht spreken dat er geen tegenligger aankwam (parcours was niet verkeersvrij) want ik ging ver over de middenlijn. Al bij al ben ik echt gelukkig met de fietsprestatie, ik had nog een gemiddelde van 27/u, dus dat tweede stuk was dan toch niet zo heel slecht.

Dan het lopen, dat was 4 ronden op de dijk. Vlak dus, maar ook met mooi uitzicht, over de … euh… zonnende mensen in bikini naast het water. Hier en daar was er geen beschutting tegen de zon, en de temperatuur ging rond de middag vlotjes over de 30°. De eerste 2km gingen vrij vlot, maar dan begon ik de hitte echt hard te voelen en moest ik steeds langere stukken stappen. Bij de bevoorrading hoorde ik in de 2e ronde iemand "sali" roepen en die kreeg een bekertje met gele vloeistof. Na even te informeren bleek het om een zoutoplossing te gaan, en niet een of andere exotische isotone drank die mijn maag om zeep zou helpen. Ik neem niet graag producten die ik niet ken, maar ik zat zo diep dat ik niet wist of die 20km wel zouden lukken, en dus maakte het niet meer uit. Maar het hielp echt, want even later was ik weer aan ’t lopen en de daaropvolgende rondes werd de "dosis" telkens wat verhoogd. De 3e ronde heb ik nog volledig kunnen lopen, maar de laatste ronde kreeg ik toch nog de klop van de hamer. Simpelweg door niet op die loopafstand getraind te hebben in combinatie met de hitte waar ik al helemaal niet tegen kan. Dus weer stukken stappen, en aan de bevoorrading iets extra tijd nemen en vocht (die fameuze sali, water en cola) binnennemen. De laatste 2km kon ik dan toch weer lopen, het voelt toch beter aan om al lopend over de finish te komen.

Kortom, een aanrader voor wie het laatste weekend van juli in de buurt op vakantie zou gaan. Wie weet doe ik volgend jaar nog eens mee?

Start typing and press Enter to search