Triatlon Brugge (1/4)

 In Forum

Volgende week start ik in Brasschaat, en om mezelf nog eens te testen (en omdat ik de gewoonte heb om mezelf op mijn eerste wedstrijd stevig op te blazen) schreef ik me ook in Brugge in. Het plan was simpel: alles op het tempo van Brasschaat en dan zien hoe ik me voel achteraf. Zit ik steendood achteraf dan heb ik een groot probleem.

 

Onder de deskundige begeleiding van Rudy ruim op tijd de wisselzone's klaargezet, zonder hem had ik waarschijnlijk heel Brugge gezien en te laat geweest voor de start. Ook Jan gezien die 10min na ons zou vertrekken, Jim de Sitter van 3athlon.be die in mijn wave vertrok en ook netjes op de afspraak maar spijtig genoeg niet als deelneemster: Line. Om 18u10 klonk het startschot, ik had me netjes achterin gezet gezien mijn voornemens maar al die schoolslagzwemmers moest ik dan toch passeren… En dat groepje ging toch nog vrij traag, dus die ook voorbij… Ik voelde me eigenlijk veel te goed en stelde het Brasschaat-tempo uit tot bij het fietsen. Na 10min nog snel even mijn chrono aangezet en weer verder.

 

Er moet een groepje vooraan zijn weggezwommen, want toen we uit het water kwamen was ik de tweede aan de trap en niemand anders te zien voor ons, ook in de wisselzone niet. Maar ik heb wel nog mensen met mijn kleur (elke wave kreeg zijn eigen kleur van startnr) gezien bij het fietsen. De wissel ging niet erg vlot, het knoopje van mijn startnummerbandje schoot los bij het aantrekken en dus kon ik daar nog naar op zoek en staan prutsen om dat aan te krijgen. Ik had ook krampen in de kuit, al van voor de wedstrijd.

 

Dan de fiets op, eerst door de binnenstad tegen 30km/u, maar dan kwam er een groepje voorbij en ik sloot aan. Tegen 35km/u reden we netjes met telkens zo'n 10m tussen ons. Na enkele kilometers merkte ik dat ik echt wel in de boter trapte, mijn hartslag bleef in de buurt van de 150 hangen. Toen ik nog eens werd ingehaald stak ik een tandje bij en volgde ik nummer 666, die ik sindsdien 'de duivel' noemde. Het ging vlot naar de 40 per uur en ik bleef me goed voelen, handjes onderaan het stuur en een soepele tred. Ik heb het grootste deel van de fietsronde mijn snelheid op hem afgestemd.

 

Het groepje waar ik eerst in zat was aangedikt met enkele stayer-die-hards en opeens kwamen ze weer aansluiten. 't is te zeggen, ze staken ons voorbij en bleven dan voor ons rijden. Op zich geen probleem, op zo'n 10m van zo'n stayerend peleton heb je eigenlijk toch al wat voordeel, maar het tempo viel telkens weer naar zo'n 30km/u, en dat wilde ik niet. Even bemerken dat dit eigenlijk mijn richtsnelheid van volgende week ik, mijn goede voornemens zijn dus niet veel waard. Ik stak ze dus allemaal luid roepend 'opzij aub' weer voorbij en ook de Duivel deed dat. Maar weer haalden ze ons in en weer stuikte het tempo in elkaar. Dat spelletje herhaalde zich makkelijk op de lange dijk zo'n 5 a 6 keer tot de scheidsrechter kaarten begon uit te delen. Na het keerpunt was het weer windaf en trok ik eens goed door, een beetje verder hield ik me weer wat in en ja hoor, daar waren ze weer. 'Nie wieder!' dacht ik, en ik trok weer op en hield de inspanning aan tot bijna op het einde. De Duivel bleef achter maar iemand anders uit het groepje was wel mee.

Het was zalig om zo te kunnen fietsen, ik had 37km/u gemiddeld gefietst op 45km en ik voelde me nog super.

 

Dan… het lopen… Na de 2e wissel was alles nog tip-top in orde en aan de bevoorrading nam ik wat sportdrank en wat water. Een pijnlijke vergissing want 100m kwam een verschrikkelijke kramp op zetten in mijn maag, en na 2km werd ik duizelig en misselijk. Het was stappen of kotsen, ik koos voor stappen. Na enkele minuten ging het weer beter en begon ik stilletjes te joggen, de kramp was niet weg maar wel weer draaglijk en ik was niet meer misselijk of duizelig. En zoef! Daar kwam Jan al voorbij gevlamd. Nu ja, dat ging zowiezo gebeuren, ik was vooral bang dat Rudy me zou inhalen. Tegen het einde van de eerste loopronde voelde ik me weer ok en kon ik weer versnellen, oef. Alles verliep vlot tot ik na 8km een geweldige opdoffer kreeg. Mijn hartslag zakte zowaar, ik voelde me conditioneel nog wel in orde maar de benen wilden totaal niet meer mee. Ik vermoed dat ik gewoon geen suikers meer had, ik heb nochtans op de fiets enkele reepjes binnengespeeld. Ik was blij dat ik over de meet kwam, en dat er nog een stoeltje vrij was.

 

Lessen voor volgende week: écht wel inhouden tijdens het zwemmen en het fietsen, ook al voel ik me goed. Genoeg eten, meer dan wat ik in Brugge meehad. En vooral geen drankjes of wat dan ook meer inslikken die ik niet eerst heb uitgeprobeerd op training.

 

En dan nu nog wat supporteren voor onze bende in Nice!

Start typing and press Enter to search