29 juni 2008 – 1/2 Brasschaat

 In Forum

't is maar met een klein hartje dat ik dit schrijf, maar 't zou niet schoon zijn als ik alleen de "gelukte" deelnames zou neerschrijven. Het was mijn dag niet gisteren, en met een goede conditie zou je zoiets toch moeten kunnen compenseren maar die heb ik blijkbaar niet.

 

Het liep al fout van bij het begin, ik ben tijdens het zwemmen nauwelijks in mijn ritme geraakt, veel moeten inhouden omdat ik me misselijk voelde, ongeconcentreerd en dus veel gezwalpt (zelfs bijna tegen het verkeer in aan 't zwemmen), en in de laatste rechte lijn enkele keren moeten stoppen om lucht te happen, mijn bril leeg te maken en te bekomen van al dat ingeslikte water.

 

Op de fiets ben ik traag begonnen (na een slome wissel) maar de benen voelden op een stuk windaf weer aan als vorige week in Brugge. Maar een klein hellinkje en vlak daarna een bocht waardoor de wind toch al in de zij kwam te staan zette mij weer met beide voeten op de grond, ik viel stil en nog geen klein beetje. Om mezelf toch een doel te stellen legde ik mezelf op om mijn gemiddelde niet onder de 30 te laten vallen, maar zelfs dat was keihard stampen, zeker in de tweede ronde toen ik echt alle energie uit mijn lichaam voelde wegtrekken. "Binnenkomen en gedaan": dacht ik. Tot ik aan de wissel mijn naam hoorde roepen. "Dju, Alice en Kristel zijn speciaal naar hier gekomen, nu kan ik toch niet zomaar stoppen?".

 

Met de moed in mijn schoenen toch maar aan de eerste ronde begonnen, maar nog geen kilometer verder was het al prijs, ik moest stappen. Het was aan de toiletten dus dan heb ik die gelijk maar even gebruikt. Nog wat lopen, nee dat lukt niet. De andere TTGers en MTTers moedigden me wel aan maar zelfs stappen was zwaar. Shit zeg, 5km is ver aan dit tempo! Aan de bevoorrading een cola gedronken en dan toch maar weer beginnen lopen, of eerder strompelen. En daar waren ze dan: de krampen! Niet zo hevig als vorige week, maar korte prikjes bij elke stap. Toch proberen om 10km af te leggen dus nog nog een ronde begonnen, maar het was onbegonnen werk.

 

Marino wilde me nog terugsleuren naar het parcours om desnoods het hele traject te wandelen, maar dat was niet de manier die ik voor ogen had, en het zou me ook te veel tijd hebben gekost aangezien ze na 6u30 de boel begonnen af te breken. Toch bedankt allemaal voor de aanmoedigingen.

 

Nog even een raar getintel gekregen in de armen terwijl ik op het gras lag uit te blazen, ook wat problemen met ademen maar dat ging over toen ik me op een stoel hees.

 

Evaluatie: gebuisd over de hele lijn, herexamen in Saalfelden. Dat word hard trainen de komende 2 maanden.

Start typing and press Enter to search