mijn maand september

 In Forum

Nadat ik mijn hoofddoel  voor dit seizoen (Ironman Nice) in het water zag vallen wegens blessure (gebroken spaakbeen), besloot ik er alles aan te doen om mijn kalender nog zo goed mogelijk af te werken. De honger was groot, samen met de wil om de goede conditie te verzilveren.

Het 3-gangen menu: Gerardmer XL – den Halve van Damme – Bilzen 111 moest deze honger stillen. Dat dit geen gemakkelijke opdracht  zou worden is een understatement omdat er tussen de wedstrijden slechts een week recup was en vooral omdat de menu direct met de plat de résistance begint en die zou al meteen serieus op de maag kunnen liggen.

Gerardmer XL dus. Slechte ervaring gehad vorig jaar, uit de wedstrijd moeten stappen na 1 fietsronde wegens onderkoelingsverschijnselen. Het weer is ginder zo onvoorspelbaar, het was die dag 6° met regen en wind, en de dag erna was het weer volop aan het zomeren. Dikke pech! Nu dus weer wedstrijd in gedoemd Frankrijk, laatste keer heb ik daar mijn elleboog gebroken… Hopelijk zijn de triatlongoden mij deze keer beter gegund.

Het zwemmen was vorig jaar goed gelukt, ik mikte nu op dezelfde tijd. De verbeterde zwemtechniek zou het gebrek aan trainingsvolume de verleden maand moeten in evenwicht houden. Dat lukt op 1minuutje na, maar de wissel is veel beter dan vorig jaar dus na 30min kan ik beginnen fietsen. Een eerste opsteker. Ik had mij voorgenomen om goed te doseren en proberen 1u per ronde te fietsen. Ik heb dat plan volledig aan mijn carbonzolen gelapt en gewoon geknald. De rode nummers van pro deelnemers werkten als een lap op een stier. En blijkbaar kende ik een begenadigde dag. Fietstijd: 2u53, dat is meer dan 32km/u gemiddeld in de Vogezen. Met diezelfde benen begin ik dus te lopen, en tot mijn eigen verbazing gaat het lopen ook vlot. Het deelnemersveld ligt helemaal uit elkaar, door het ‘selectief’ fietsparcours en de eerste 4km kom ik niemand tegen tot het keerpunt aan de overkant van het meer. De tweede helft van de ronde is lichtjes bergaf tot aan de start, ook dat lukt zonder probleem. Ik word door ene ingehaald maar ik haal zelf ook ene andere in, dus alles ok. Top 20 plaats is in de maak. Aan het keerpunt van de 2e ronde krijg ik een kramp van mijn linkerhamstring tot achter mijn rechteroor en vanaf dan wordt het een episch gevecht. Mijn cartouche heb ik al lang opgebruikt tijdens het fietsen, ok het was er wel een van 4u… Stretchen helpt niet want dan krijg ik ergens anders kramp, dus ik besluit gewoon door de kramp heen te lopen, nog nooit zoveel zeer gehad. Maar bon, in 1u29 strompel ik toch uiteindelijk binnen. Eindtijd 4u54 goed voor een 19e stek. Ik ben ongelooflijk blij, feest samen met mijn familie en geniet van een welverdiende massage. Dat was triatlon! Daarvoor heb ik dus zo hard getraind. Dikke pluim aan de organisatie, dat is echt Ironman- niveau, alles is tip top georganiseerd.  Ik kom zeker terug…

Na deze prestatie beslis ik een zwemweek in te lassen. Enerzijds om mijn benen wat rust te gunnen en ook om te proberen tijdens den Halve van Damme met de betere zwemmers mee te kunnen. Ik was daar vorig jaar onverwachts 2e geworden en wou toch, ondanks het sterk deelnemersveld, geen mal figuur slaan. De breuk in mijn elleboog is volledig genezen. Dus  het betere trek en sleurwerk van mijn lieve kiné Gerrit –met wie ik een haat/liefde relatie heb- en verhoogde trainingsarbeid moeten mij daarbij helpen. Dat plan lukt. Ik zwem behoorlijk sterk en wanneer ik uit het water kom, zit ik tussen de mensen. Ik loop in de wisselzone een concurrent voorbij waarvan ik weet: ‘als ik samen met diene kan fietsen kommet goe’. Spijtig genoeg glijd ik uit bij het opspringen op mijn fiets, en val ik op mijn knie. Ik verlies nog wat tijd bij de zoektocht naar mijn gevallen bidons en schoen. Natuurlijk was mijn beoogde fietsgezel er al lang vandoor gebold en was ik dus op mezelf aangewezen. Ik laad mij op en beslis er toch nog het beste van te maken en haal concurrent na concurrent in. Halfweg realiseer ik mij dat ik locomotief aan het spelen ben voor een hele sliert achter mij. Ik probeer ze eraf te rijden door wat risico te nemen in mijn bochten en goed door te knallen in de stukken wind tegen, maar tevergeefs. Als ik mijn benen effe stilhoud en doe alsof ik een kramp heb, neemt er ene heel aarzelend over, maar het gaat te traag en ik neem terug de leiding tot aan de wissel en dat met 6 of 7 man in mijn zog. Geen probleem, mijn benen zitten nog fris en ik heb mijn cartouche nog niet gebruikt. Ik flits door de wissel en ben direct onder stoom. Door die lange rechte stukken zie ik de stippen die mijn concurrenten zijn recht voor mij uit lopen, ik richt mijn vizier erop en zie ze bij elke pas groter en groter worden. Wat een zalig gevoel. Ik blijf goed doorlopen omdat ik weet –van vorig jaar- dat het loopparcours maar 17,5 km en ik gun het geen enkele van die profiteurs  achter mij om mij in te halen. Zo overtref ik mezelf en realiseer daarbij de 2e looptijd, alleen de winnaar liep rapper en een trio. Hier heb ik mijn cartouche duidelijk afgeschoten tijdens het lopen. Uiteindelijk eindig ik op een 7e plaat in 4u08.

Als dessert en digestif kreeg ik nog de Bilzen 111 onder mijn neus gepresenteerd. De week tussen de beide wedstrijden ben ik terug voltijds beginnen werken, wat voor nog extra vermoeidheid in de benen zorgt. Dus beslis ik om volledig uit te rusten en totaal niet te trainen. Dat zorgt wel wat voor afkickverschijnselen maar die zullen na de wedstrijd wel terug verdwijnen. Bilzen 111 kan ik eigenlijk best samenvatten als een grote klucht. Het concept 111 (1km zwemmen, 100 fietsen, 10 lopen) kan volgens mij alleen een faire wedstrijd geven als het fietsparcours selectief genoeg is, zoals in La Roche bv. En als er genoeg arbiters zijn. Dit was in Bilzen niet het geval en dat zorgde ervoor dat de atleten in pelotons van 40 man fietsen. In die pelotons werd a volonté gestayerd en geblocked. Afstand houden was niet mogelijk omdat er constant werd ingehaald en niemand eigenlijk bereid was de benen stil te houden om zich te laten afzakken. Toen ik 1 van de refs hoorde zeggen tegen een andere atleet: ‘Allee Erik jong, stopt ermee! Anders moet ik u sebiet echt een kaart geven…’  wist ik genoeg en besloot ik mij te concentreren op wat nog komen zal, namelijk het loopgedeelte. Ik zet mij vanachter in het peloton op reglementaire afstand en rijd regelmatig een gat dicht omdat er af en toe een ‘coureur’ moet lossen. Ik kom uiteindelijk in 40e positie de transit binnen en vlam binnen de kilometer praktisch iedereen voorbij. Hier hadden onze vrienden van de organisatie wel een verassing in petto, want het loopparcours was best wel pittig. Na 1 ronde  verneem ik dat ik 10e ben, ben daar wel content mee en consolideer om deze plaats niet te verliezen. De wedstrijd is het mij niet waard om dieper te gaan en een week stijve benen te hebben. Ik eindig in 3u.. en het interesseert mij geen bal. Ik ben ontgoocheld in de organisatie, gefrustreerd door het gestayer en doe hier zeker nooit meer mee.

Met deze valse noot als afsluiter van mijn seizoen, blik ik toch tevreden terug. Mijn hoofddoel heb ik weliswaar niet behaald: finishen in IM Nice. Maar ik heb wel mijn sterktes en zwaktes op de halve afstand goed in kaart kunnen brengen.  Ik durf te zeggen dat ik mijn capaciteiten op de halve triatlon grondig ken. Of dit ook het geval is op de volledige afstand weet ik niet. En spijtig genoeg zal die vraag nog zeker een jaar onbeantwoord blijven.

Start typing and press Enter to search