Ironman Vichy, en toen vielen alle puzzelstukjes in elkaar

 In Nieuws, Wedstrijden

Op donderdagochtend startte onze trip naar Vichy. Na een vlotte rit kwamen we snel aan bij Hans en Helmi in Castel Bois Clair, de ideale uitvalsbasis om in alle rust naar de wedstrijd uit te kijken. Onderweg naar Vichy was de temperatuur op amper een paar uur verdubbeld. Zon, zon, zon & het zou nog heter worden! Het beloofde een fantastisch weekend te worden. Dit mede door de grote H3O delegatie waar Carolien, Pieter, Lode en Patrick op zaterdag zouden deelnemen aan de halve Ironman, Philippe ging voor de volledige afstand, net als Hugo van Hamme mijn TRIBE-collega. Ook een ruime supportersclan was ter plekke.11703547_10206431282853138_2701819493461409154_o

Na de gebruikelijke voorbereidingen van rusten, eten, veel drinken (!) en even de benen wakker maken was het zondagochtend eindelijk zover! Om 7 uur ging ik van start net achter de mannelijke en vrouwelijke pro’s. De eerste lus ging vrij vlot. Na de ‘australian exit’ werd het zwaarder. Een sterkere stroming en golfslag staken de kop op en moest ik de groep laten gaan. De 2de ronde legde ik dus nagenoeg alleen af maar toch kon ik na een goeie 59 minuten opnieuw voet aan wal zetten. Mijn gevoel liet al een langere zwemproef vermoeden en dit werd direct bevestigd door de garmin, 4.1km i.p.v. de gebruikelijke 3.8. Oke, niet slecht gezwommen dus. 1ste proef volbracht.

Voor de fietsproef had ik me vooraf 3 dingen voorgenomen. Doseren, eten & drinken. Met temperaturen van 36 graden beloofde de marathon extreem hard te worden dus hield ik me strikt aan de goeie voornemens. Menig atleet reed me aan het begin van de fietsproef voorbij maar ik liet me niet vangen. Nog voor het einde van de 180km zag ik er al velen terug, toen al wat opgebrand. De echte hardrijders haalde ik niet meer bij maar misschien lukte dit wel in het lopen.  Het was een erg faire fietsproef, de stayerreglementen werden best goed gevolgd op een enkeling na. Op het einde van het fietsen begon ik het echt warm te krijgen, iets wat niet snel gebeurt op de fiets. Ik vroeg me bij de ingang van de wissel hardop af of ik het hoofd zou kunnen koel houden in de marathon. Wel, het antwoord was merkwaardig genoeg JA. Pacman Stijn was vertrokken!11895085_821562197965179_8623029741817200172_oOok bij aanvang van de marathon koos ik voor de voorzichtige aanpak. Na de chtriman van een paar weken terug werd het me duidelijk dat op de volledige afstand alles beslist wordt tijdens het laatste uur. Een behouden start nemen en hopen om nadien te kunnen knallen. Dit bleek de juiste tactiek. In 55de positie overall – 9de in mijn categorie ging ik van start. Groot was mijn verbazing toen ik door een van de refs in een bevoorradingszone terug werd gestuurd om mijn net weggegooid bekertje opnieuw op te rapen om mooi in de vuilbak te deponeren en niet zomaar in de dropzone! Tja, een groot contrast tussen triatleten op een Ironman en wielrenners in de Tour de France, die om het even waar om het even wat weggooien!

11947930_10206431276172971_850394358715478674_oElke ronde was het uitkijken naar de passage waar Lies, coach Mia en de H3O clan stonden. Zij hebben mij vooruit gestuwd om een super marathon te lopen. Op een nagenoeg constant tempo kon ik zo opschuiven naar een 18de overall plek en een 3de plek in de leeftijdscategorie M35-39, 2de Belg na Bart Schrooyen. Aloha, Kona here we come!

Hugo van Hamme zette ook een knalprestatie neer. Hij werd zelfs 1ste in de leeftijdscategorie M50. Met z’n tweeën kunnen we volgend jaar TRIBE vertegenwoordigen op dat idyllisch eiland! Ook H3Oer Philippe bereikte verdienstelijk en voldaan de finish.

Tot slot wil ik nog een paar mensen bedanken. Coach Mia Dobbeni voor de begeleiding en de trainingsschema’s, Yolanda en haar BAIKteam voor de perfecte bike, de H3Oers voor hun luid supporterswerk, alle volgers thuis voor de vele berichten, de Sinte-Maartenschool om me de kans te geven mijn Hawaii-droom te laten beleven en Twan, Swat en Lies voor al de rest!

Reactie plaatsen

Start typing and press Enter to search