Nisraman: “Best of both worlds”

 In Nieuws, Wedstrijden

Na 3 DNF’s die ik dit seizoen heb gehad (Couvin lek, Aarschot lek en Kapelle o/d Bos stuur naar de knoppen), op naar het hoofddoel : de Nisraman.

Ik heb heel de week met de moed in de schoenen gezeten en moest veel werken wat er op neerkwam dat ik een hele week niets had uitgestoken (op het zwemmen in Aarschot en KODB na). Mijn coach had me mijn gebruikelijke schema’s nochtans opgemaakt maar de moraal was zo laag. Er moest en zou vandaag iets uit de bus vallen.

8°C, zo warm was het toen we om 7h30 op het appel stonden in Nisramont voor de startnummers op te halen. Kim deed mee aan de Nisraman Lite (wat ze tegenwoordig “light” durven noemen). Ze stond voor de opdracht van 500m zwemmen, 24Km fietsen met 2 kuitenbijters (Cote de Fily, en de berruchte Mur de Maboge (23% Max)), 17Km Mtb met 2 rivier crossings en 5Km trailrun met iets wat ze aanduiden als “The Wall”.nisraman1

Voor mij het echte werk dacht ik maar, doe er maar een 2e rondje zwemmen, fietsen en een 2e rondje lopen bij.

Toen ik 2 jaar geleden over de finish kroop van deze loodzware triatlon die zichzelf tot de zwaarste van België heeft gekroond dacht ik NOOIT MEER! Olifanten vergeten nooit iets, triatleten daarentegen, zo heb ik de indruk, hebben een geheugen van 15 minuten. En zo geschiedde.. Fietsen klaargehangen (OMG ik sta naast Jeray Luxem), schoenen klaargezet, op naar de barrage voor het zwemmen met een Australian Exit en start vanop de mini kade.

Aangezien er bij het off road werk niet vaak goed gezwommen word had ik me goed vooraan gezet. <strong>PANG<strong>, we zijn vertrokken, al snel bevind ik me in het gezelschap van een koppel onnozele Hollanders waar ik het mee aan de stok krijg, trekken, duwen zelf van mijn bovenbenen konden ze maar niet genoeg krijgen. Ik geef ze een goeie shot en probeer weg te spurten.

Na 100m 1e boei, lap die onnozelaars zijn daar weer. Ik laat ze maar begaan en focus me op mijn techniek. Bij de Australian Exit kon ik me niet bedwingen en heb 1 van die mannen vastgenomen en vriendelijk verzocht op te houden en zo kon ik in alle rust aan mijn 2e zwemronde beginnen. Die ging overigens super, en zo kwam ik op een 28e plaats uit het water. snel even wisselen dacht ik. Ik stop aan mijn fiets, neem mijn helm en voel mijn hele hoofd draaien. Shit, wat is dit? Doe ik verder? Ja natuurlijk.Ik spring op de fiets en word aangekondigd als de broer van Yasmine Willems. Goede PR van mijn coach! Ik begin te fietsen, hup cote de Filly, lekker soepel kei goed, Mur de Maboge iets minder soepel :-). Ik kan mijn hartslagen goed houden en ben tevreden van mijn fietsen (een berggeit zal ik nooit worden maar dit is te plezant).

Bij het ingaan van de 2e ronde probeer ik iets te eten, maar kan het maar niet binnenhouden. Ook mijn sportdrank verdraag ik niet meer… Het draaien is terug. Knop om, we maken er het beste van. Mijn hartslag kan ik niet meer houden want mijn maag krimpt ineen elke keer ik versnel. Maboge naar boven voor de 2e maal, check ik kan gaan wisselen binnen 5K.Wissel in, fiets veranderen, nood cafeine gelleke gestoken dat raar maar waar goed verteerde. OK nu beginnen drinken dan… No, sportdrank lukt echt niet. Ben al 2h onderweg en heb bijna niets gedronken. Mijn benen verzuren al snel, maar ik dacht geen nood, dat Mtb-en valt wel mee (zo heb ik Kim kunnen overtuigen trouwens om deel te nemen). De organisatie heeft blijkbaar toch het een en het ander gewijzigd in het parcours, en na de 2e oversteek van de Ourthe gaan we van een uitdagend klimmen en chill dalen naar een technisch parcours. Damn, naar beneden vliegen met dichtgeknepen remmen en billen overleef ik het, maar de technische stukken naar boven vol wortels (het lijkt wel dat de organisatie op zoek was gegaan naar de meeste boomwortels) die er nog sompig bijlagen van gisteren, waren iets minder. Mijn benen verzuren helemaal en de krampen komen mijn oren uit. Dan nog er eens in slagen in een afdaling de gesp van je schoenen er af te fietsen… Het zal niet waar zijn. Ik temper mijn tempo en haal de wisselzone. Ik geef na 3h en 15min koers mijn MTB met veel plezier af maar denk Shit het ergste moet nog komen.

2 jaar geleden heb ik heel dit onderdeel met Ruben gelopen, Nu Ruben zelf gaat lopen naar het zuiden van Frankrijk moest ik de klus alleen klaren. Ik herinner me het naar boven klauteren en het stappen en toch proberen lopen. Deze keer zou het anders zijn beloofde ik mezelf en begon PJ style naar beneden te lopen als een bezetene. OOOOOHHHHWWW zijden mijn benen. Gij niet drinken ik niet meewillen. Lap krampen voor zot, Ruben is er niet, dan neem ik hem maar mee in mijn hoofd. Het parcours is van 1 grote naar 2 kleine lussen gegaan wat wil zeggen geen Jump meer in de Ourthe, maar wel 2* THE WALL! Op de eerste bevoorrading mij vol gegoten met Cola en Water, zoals ik het als goede student heb geleerd en alle gummybears van de organisatie meegechoupt. The WALL opgekropen, op naar de halfweg om te polsen bij Kim.

Maar halfweg geen Kim te zien. Nog liggen vragen aan de mensen die er stonden maar geen antwoord. 2 Cola’s in mijn kas en terug vertrokken. De speaker riep me nog wat moed toe en plots stond ze daar dan toch. Oef, met gerust hart kunnen vertrekken. En met frisse benen! Ik dacht wat goed is voor Chris Froome is goed voor de PJ “Things go better with coke”, wel euh ja, blijkbaar wel. Voor ik het wist was the Wall er, ik keek op mijn horloge: 4:36 wedstrijdtijd en dit op 1K van het einde. Naar boven gekropen met al wat ik nog over had een sprint richting aankomst 4:44 min! dat is een pak beter dan de 5:12 van de vorige keer.11794139_805213846266681_6560916131575627719_o

Missie geslaagd, Kim loopt naar me toe en vertelde me dat ze 2e is geworden in de Nisraman Lite. Het is officieel, mijn vriendin is een beest. Super voldaan en MEGA trots (op Kim). Mij nog wat gaan vol gieten met water om weer te denken DIT DOE IK NOOIT MEER….

Pieter-Jan
11751729_10153044984347157_6615954159004316627_n

Reactie plaatsen

Start typing and press Enter to search