Vallen en weer opstaan (of ten minste proberen)

 In Nieuws, Wedstrijden

Zondag 2 augustus. Het is weer zo ver, raceday! In de plaats van te genieten van een rustig ontbijtje in den hof, lig ik hier weer met een paar honderd andere freaks in een meer in Eupen te wachten op het startschot.

ii_14f1c2ade63a84b2

Deze keer wil ik fel van start gaan en ga ik proberen uit het pak te sprinten om zo het gedrum en gewoel achter mij te laten. In Nice zat ik echt in het wasmachien en geloof mij het programma stond niet op ‘delicate was’. Onder water zag ik alleen maar voeten rakelings langs mijn neus stampen, boven water alleen armen langs mij heen slaan. Op een gegeven is er zelfs ene over mij gezwommen, ik dacht dat ik ging verdrinken. Omdat ik een dergelijke aangename ervaring wil vermijden, beslis ik volle gas te vertrekken en tot mijn eigen verbazing slaag ik ook in mijn opzet. Eigenlijk kan ik mij niet herinneren ooit zo een vlotte start te hebben genomen. De race begint dus heel goed, en dat geeft de burger moed. Maar na een halve kilometer moet ik toch wat gas terug nemen en geraak ik meter per meter voeling met het groepje voor mij kwijt. Ik blijf het tempo goed onderhouden en krijg daarna het gezelschap van 3 andere manschappen. Ik voeg mij toe aan dit groepje en samen nemen we na 1km het keerpunt en zwemmen we terug naar de wisselzone. In de laatste 200m spat ons kwartet nog uit elkaar en uiteindelijk kom ik nog als laatste aan wal. Een echt recup moment is dat niet in Eupen, want je moet daar direct een muur van 20% omhoog klauteren. Je moet ook nog uitkijken waar je loopt met die matten die ze over die losse stenen hebben gesmeten, anders breek je gegarandeerd uw enkel. Tegelijkertijd nog eens uw wetsuit openritsen is echt geen sinecure en eigenlijk alleen daarvoor heeft iedereen zijn finisher t-shirt al dubbel en dik verdiend.

Wanneer ik op mijn Slice spring hoop ik op de zelfde benen als in Kapelle-op-den-Bos de week voordien. Toen was het wel een plat parcours, maar aan een gemiddelde snelheid van meer dan 40 km/u pikt dat ook wel. Het parcours in Eupen telt 4 lussen van 22km met een paar pittige bergjes goed voor een totaal van om en bij 1000 hoogtemeters. Hier zal ik geen 40 gemiddeld halen, me dunkt. Ik beslis dus met enige reserve te vertrekken en haal in de eerste bergop toch al 2 concurrenten in. Op het daarop volgend plat stuk wordt ik ingehaald door een Duitser (blijkbaar een goeie: werd een paar keer afgeroepen voor de wedstrijd en bestempeld als ‘favoriet’). Ik probeer effe mijn kar (op reglementaire afstand zoals altijd) achter hem te hangen, bergop kan ik hem makkelijk volgen maar op de plattere stukken voel ik dat hij veel meer kracht heeft. Ik heb al gemerkt dat dat een typisch Duits fenomeen is. Die mannen rijden op wattage en gaan bijgevolg harder stampen als het plat is en soepeler rijden als het bergop gaat. Op dit moment zit ik met een dilemma: probeer ik hem te volgen en samen naar dat groepje met 3 voorgangers te sluipen of laat ik hem gaan en rijd ik eigen tempo om mijn loopbenen te sparen? Wellicht onder lichte dwang beslis ik voor optie 2 te kiezen met als gevolg dat ik nu geen mikpunt meer heb. Op de lange rechte baan waar op en af wordt gereden, zie ik ook niemand naderen op mij. Ik fiets inmiddels in zesde positie maar ik ben dus in niemandsland, net zoals vorig jaar ga ik hier weer alleen mijn plan mogen trekken en weer te veel energie verspelen. Ronde na ronde zie ik de 5 concurrenten voor mij verder uitlopen en achter mij nadert er niemand. Ik behoud dus mijn plaats en kom na 2u20 fietsen terug in de wissel.

ii_14f1c2b59b7360c3

Ik wissel zeer vlot en test direct de benen. 3 rondes van 7km op een parcours dat op en af gaat, dat is wel spek voor mijn bek. Ik duik full gas het bos in en de eerste km’s lopen wonderwel, ze zijn ook lichtjes bergaf dus dat helpt wel om in het ritme te komen. Na de bergaf volgt dan de bergop en deze (normaal gezien ligt mij dat goed, maar vandaag niet) vergaat mij minder goed. Ik voel onmiddellijk vanalles springen in mijn hamstrings en kuiten en ben genoodzaakt te vertragen. We zijn 3 km ver en ik moet al vertragen, het zal toch niet waar zijn? Ik had gehoopt om dezelfde looptijd als vorig jaar te kunnen realiseren (1u18) en weet nog heel goed dat ik vorig jaar weinig verval kende en vooral niet zo vroeg. Ik zet door en probeer op de platte en bergaf stukken goed door te lopen. Ook in de tweede ronde kan ik geen vuist maken en zet ik op karakter door. De droom om hier op het podium te staan heb ik al lang laten varen, zelf een top vijf notering lijkt mijlenver. Ik probeer er allemaal niet aan te denken en wil gewoon vlammen, maar helaas zat er geen buskruit in de benen. Ik kan gelukkig mijn zesde plaats behouden en finish met een looptijd van 1u24.Totaaltijd 4u15. Daar constateer ik dat ik 4 min achterstand heb op de vijfde, dus die heeft zijn top 5 verdienden mijn voorsprong op de zevende was geslonken tot 30 sec. Oef dat was ne juste (-: …Toch overheerst de ontgoocheling, want ik dacht dat de vorm er was om sneller te lopen. Met een evenaring van mijn looptijd van vorig jaar had ik zeker nog een plaats of twee kunnen opschuiven. Jammer maar helaas…

ii_14f1c303bf2447f9

En dat is dit seizoen iets te veel gebeurd. In de halve van Leuven verlies ik 4 (!) Posities in het lopen, in Nice moet ik opgeven tijdens de loopproef en vandaag ben ik 6 min trager als een jaar voordien op hetzelfde parcours. De loopnummers in La Roche en Kapelle waren wel goed maar dat was maar 10 km. Op gebied van zwemmen heb ik een klein beetje progressie gemaakt tegenover vorig jaar, maar het lopen was toch een pak minder. En dat tot mijn grote frustratie. Want ik heb zeker niet minder getraind en op training ging alles altijd super. Ik heb ook geen kwaaltjes of blessures dus zal het wel aan iets anders liggen. Ik ga er voorlopig mijn hoofd niet meer over breken en ga voor de rest van het seizoen gewoon nog voor de fun trainen en wat meer tijd vrijmaken voor andere dingen. Wanneer de batterijen weer volledig opgeladen zijn zal ik een nieuw doel kiezen en daar weer keihard voor gaan.

Proficiat Hans met uw top 20 plaats en zeer snelle fietstijd (1min sneller dan mij)

Proficiat Hugo met uw overwinning bij de dino’s, het wordt nooit afgezaagd. Nee, chapeau man, op uw 50ste nog zo knallen dat is echt niet normaal, ik voorspel een topprestatie in Vichy.

Isabelle, Charles, Silke, Dennis en Pascal heel dikke merci om jullie TRIBE collega’s te volgen tot in de verre Oostkantons. Jullie mogen nog komen supporteren 😉

Reactie plaatsen

Start typing and press Enter to search