Vliegen in Embrun

 In Nieuws, Wedstrijden

Na een korte nacht (met dank aan 2 vliegen en 1 mug) ging de wekker om 4u af in een kleine chalet vlakbij Barcelonette. Vroeg, ja, zeker op vakantie, maar wel nodig. Om 7u ging de wedstrijd van start, en het zou een zware worden, dus genoeg eten en ook genoeg op voorhand. Daarna nog meer dan een uur rijden tot Embrun en mijn wisselzone klaarzetten, die ging om 6u30 al dicht. Ik heb nog nooit zo’n grote hoop mensen gezien voor 1 wedstrijd, ik hield mijn hart vast voor het zwemmen!

De start werd gegeven op een klein strandje met van die folterkiezelsteentjes, eerst lopen tot in het water dus. Lopen is mijn sterkste kant niet, dus bibi als laatste het water in. Eerst voorbij een rij of drie met schoolslagzwemmers, maar dat ging vlot. Alles bij het zwemmen ging eigenlijk vlot. Geen zware gevechten aan de boeien of niks. Ik hoorde achteraf dat het vooraan de wedstrijd wel anders was. De armen voelden goed, en ondanks dat ik zowat de enige was die zonder wetsuit zwom schoof ik heel de tijd naar voren in het pak. De zwemtijd is wel een ontgoocheling, ik had gehoopt een redelijke zwemtijd te kunnen neerzetten, maar 30min is dat voor mij helemaal niet. Dit moet tegen volgend jaar weer beter.

De fiets op dan maar. Hiervoor had ik mezelf maar 1 enkel doel vooropgesteld: overleven. Ik kende het parcours enkel op papier en van wat anderen mij erover hadden verteld. Het ging vanaf het begin omhoog, zo’n 5 a 6 km lang, met daarna een op en af parcours (met iets meer op dan af) tot aan een lange afdaling naar het meer. Daarna een vlak stuk met tegenwind naast het meer en als toetje nog 3 kortere hellingkjes naar Embrun. Samen zo’n 44km en een 1000 hoogtemeters. Het klimmen gaat dit jaar echt niet zo goed meer, mijn rug verkrampt en ik krijg de pedalen niet meer rond getrapt. Dus daar heb ik veel tijd verloren. Op een gegeven moment stopt er een moto naast mij en de referee begint op mij te roepen dat ik stayerde, in de bergop! Terwijl iedereen mij voorbij zoefde! Ik heb niet gereageerd, en na nog iets te brabbelen over disqualification was ze weer weg. In de afdaling ging het zoals verwacht wel weer vlotter, maar ook op het vlakke stuk kon ik goed vaart maken en heb ik nog veel volk ingehaald. Nog snel gechecked of ik op de lijst stond voor de strafbox (gelukkig niet, want de ‘strafbox’ was een extra looplus, geef mij maar de variant met zitplaatsen om effe te rusten) en hop naar de loopproef.

DidierVoor het lopen had ik wel gehoopt dat het al iets beter zou gaan dan mijn fiasco in Geel, maar ook hier had ik niet meer de energie om te blijven lopen. Na goed 3km zat ik er al door en moest ik stukken stappen. Gelukkig kwam ik dan een toffe jongedame tegen die hetzelfde probleem had als ik, we konden elkaar wat motiveren om te blijven proberen lopen en de stapstukjes zo kort mogelijk te houden. Er was een tijdslimiet van 4u voor de wedstrijd. Normaal is dat geen probleem maar op dit parcours en met mijn niveau was ik toch niet helemaal gerust. Maar ook hier was er veel rek op de regels, want hoewel ik nog goed binnen die tijd binnenkwam waren er die nog binnenkwamen terwijl ik al naar huis vertrok, en die staan ook nog op de tabellen.

Embrun is een hele mooie wedstrijd en supergoed georganiseerd, zeker de verplaatsing en het inschrijvingsgeld waard. Ik denk dat de kwart iets minder zwaar is als die in Gérardmer, en daar was ik wel erg content van mijn resultaat. Geen kwartafstanden meer voor mij dit seizoen, en beginnen trainen om volgend jaar een of twee lange afstanden (1/2) te kunnen uitdoen, vééél vlotter dan ik dit seizoen gedaan heb!

Didier Clabaut

Reactie plaatsen

Start typing and press Enter to search